Eigen geld in gezamenlijke woning: vordering kan verjaren

Een samenwonende partner betaalde ruim €100.000 eigen geld bij de aankoop van de gezamenlijke woning. Volgens de Hoge Raad was zijn regresvordering op de andere partner verjaard en kon hij deze niet verrekenen met een pas later ontstane vordering wegens overbedeling. De uitspraak onderstreept het belang van duidelijke afspraken en tijdige stuiting.

Datum uitspraak en publicatie: 6 november 2026
Gerecht: Hoge Raad
Rechtsgebied: Vermogensrecht tussen samenwoners, verjaring en verrekening

Wie eigen geld in een gezamenlijke woning investeert, krijgt niet automatisch onbeperkt de tijd om dat bedrag van de andere partner terug te vragen. Dat blijkt uit een arrest van de Hoge Raad over de verjaring van een vordering tussen voormalige samenwoners.

Ruim €100.000 eigen geld in de woning

De partners kochten in 2017 samen een woning. Zij werden ieder voor de helft eigenaar en waren gezamenlijk aansprakelijk voor de hypotheek. De man betaalde daarnaast €101.618,69 uit eigen middelen. Volgens het gerechtshof ontstond hierdoor een vordering van €50.809,35 op de vrouw: de helft van zijn extra bijdrage.

Na het einde van de relatie ontstond discussie over de verdeling van de woning. De man wilde zijn vordering verrekenen met het bedrag dat hij door de overbedeling van de woning aan de vrouw verschuldigd zou worden.

Vordering was al verjaard

Het hof oordeelde dat de regresvordering direct bij de betaling in 2017 opeisbaar was geworden. De daarvoor geldende verjaringstermijn van vijf jaar uit artikel 3:307 van het Burgerlijk Wetboek was verstreken voordat de man in augustus 2022 aanspraak maakte op betaling.

De Hoge Raad liet dat oordeel over het aanvangsmoment van de verjaring in stand. In de eerdere procedure was onvoldoende aangevoerd om aan te nemen dat de vordering pas opeisbaar werd bij het einde van de relatie of bij de verkoop of verdeling van de woning.

Verrekening redt de verjaarde vordering niet

Een verjaarde vordering kan onder omstandigheden nog wel worden verrekend. Artikel 6:131 BW zorgt ervoor dat een al bestaande bevoegdheid tot verrekening niet door verjaring verloren gaat.

Dat hielp de man hier niet. Toen zijn regresvordering verjaarde, bestond de latere vordering wegens overbedeling nog niet. Er was op dat moment dus nog geen verrekeningsbevoegdheid die behouden kon blijven. Artikel 6:131 BW schept volgens de Hoge Raad geen nieuwe mogelijkheid om een verjaarde vordering te verrekenen met een schuld die pas na de verjaring ontstaat.

De Hoge Raad vernietigde daarom het arrest van het gerechtshof en verwees de zaak voor verdere behandeling naar een ander hof.

Waarom dit relevant is voor bezoekers van advocaten.nl

De uitspraak is belangrijk voor ongehuwde samenwoners die privévermogen gebruiken voor een gezamenlijke woning. Zonder schriftelijke regeling kan onzekerheid ontstaan over de juridische grondslag, de opeisbaarheid en het begin van de verjaringstermijn.

  • Leg vast hoeveel iedere partner uit eigen middelen bijdraagt.
  • Bepaal schriftelijk wanneer een vergoedingsvordering opeisbaar wordt.
  • Wacht niet tot de uiteindelijke verkoop of verdeling als de vordering mogelijk al eerder opeisbaar is.
  • Stuit een lopende verjaring tijdig en aantoonbaar met een correcte schriftelijke mededeling.
  • Ga er niet van uit dat een verjaarde vordering later altijd kan worden verrekend.

Of een vordering daadwerkelijk direct opeisbaar wordt, hangt af van de gemaakte afspraken, de juridische grondslag en de omstandigheden. Het arrest betekent daarom niet dat iedere aanspraak wegens eigen geld in een gezamenlijke woning automatisch vanaf de aankoopdatum verjaart.

ECLI: ECLI:NL:HR:2026:1827

Bron: Hoge Raad, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 6 november 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Foto’s online na intrekken toestemming: €2.300 schadevergoeding

Een onderneming bleef foto’s op haar website gebruiken nadat de maker de toestemming had ingetrokken. Voor het gebruik van dertien foto’s en het ontbreken van naamsvermelding kende de rechtbank €2.300 toe. Een veel hogere claim werd afgewezen omdat diverse schadeposten onvoldoende waren onderbouwd.

Datum uitspraak: 28 oktober 2026
Datum publicatie: 6 november 2026
Gerecht: Rechtbank Amsterdam
Rechtsgebied: Auteursrecht en online publicaties

Foto’s gebruiken na het intrekken van toestemming kan een auteursrechtinbreuk opleveren. De maker moet echter wel zorgvuldig aantonen welke beelden zonder toestemming zijn gebruikt, hoe lang dat gebeurde en welke schade daardoor is ontstaan.

Foto’s gemaakt tijdens samenwerking

De fotograaf had tijdens een zakelijke samenwerking foto’s beschikbaar gesteld voor de promotie van een kapsalon. In februari 2024 trok zij de toestemming voor verder gebruik in. Toch bleven verschillende foto’s op de website en in online uitingen van de onderneming staan.

De rechtbank stelde vast dat dertien foto’s na de intrekking van de toestemming nog ruim een jaar op de website waren gebruikt. De foto’s kwamen voor auteursrechtelijke bescherming in aanmerking en de onderneming kon niet aantonen dat zij voor dit latere gebruik nog over toestemming beschikte.

Oude berichten niet automatisch schadeplichtig

De fotograaf vorderde ook vergoeding voor oudere berichten op sociale media. Die waren oorspronkelijk tijdens de samenwerking en met toestemming geplaatst. Zij onderbouwde onvoldoende dat het online laten staan van die oudere berichten tot een afzonderlijke, concrete licentievergoeding of andere financiële schade had geleid.

Voor dat onderdeel werd daarom geen schadevergoeding toegekend. De uitspraak laat zien dat het bestaan van auteursrecht en het aantonen van schade twee afzonderlijke vragen zijn.

Vergoeding voor websitegebruik en ontbrekende naam

Bij de begroting van schade door ongeoorloofd gebruik kan worden gekeken naar de vergoeding die partijen redelijkerwijs voor een licentie zouden zijn overeengekomen. De rechtbank kende voor het gebruik van de foto’s op de website €1.850 toe.

Bij twaalf foto’s ontbrak bovendien de naam van de maker. Het recht van de maker op naamsvermelding is geregeld in artikel 25 van de Auteurswet. Voor het ontbreken van de naam kende de rechtbank nog €450 toe. De totale schadevergoeding kwam daarmee op €2.300.

Een aanvullende verdubbeling wegens voortgezet gebruik en een vergoeding wegens vermeende wijziging van de foto’s werden afgewezen. Ook andere gevorderde bedragen waren onvoldoende onderbouwd. Van de oorspronkelijke claim van ruim €91.000 werd dus slechts een beperkt gedeelte toegewezen.

Waarom dit relevant is voor bezoekers van advocaten.nl

De uitspraak is relevant voor fotografen, ontwerpers, ondernemers, webwinkels en beheerders van sociale media. Een informele samenwerking of eerder verleende toestemming geeft niet automatisch een onbeperkt recht om materiaal te blijven gebruiken.

  • Leg vast voor welke media, duur en doeleinden foto’s mogen worden gebruikt.
  • Spreek af of en hoe toestemming kan worden beëindigd.
  • Verwijder materiaal tijdig als de gebruikstitel vervalt.
  • Bewaar screenshots, webadressen en dateringen van ongeoorloofd gebruik.
  • Onderbouw een schadeclaim met gebruikelijke tarieven, eerdere licenties of vergelijkbare opdrachten.
  • Maak duidelijke afspraken over naamsvermelding.

Of toestemming rechtsgeldig kan worden ingetrokken, hangt mede af van de gemaakte licentieafspraken. Ook volgt uit deze uitspraak niet dat iedere foto-inbreuk automatisch tot hetzelfde tarief leidt. De duur, omvang, commerciële context en beschikbare financiële onderbouwing kunnen tot een ander bedrag leiden.

ECLI: ECLI:NL:RBAMS:2026:10914

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 6 november 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Schenkingen via volmacht aan gevolmachtigden ongeldig verklaard

Twee gevolmachtigden schonken met een algemene volmacht ieder €100.000 aan zichzelf. De rechtbank aanvaardde deze schenkingen niet, omdat de volmacht zelfcontracteren onvoldoende toestond en een belangenconflict bestond. Ook verschillende kosten en papieren schenkingen konden niet ten laste van de nalatenschap worden gebracht.

Datum uitspraak: 28 oktober 2026
Datum publicatie: 3 november 2026
Gerecht: Rechtbank Rotterdam
Rechtsgebied: Erfrecht, executele, schenkingen en legitieme portie

Een schenking aan een gevolmachtigde is niet zonder meer geldig wanneer die gevolmachtigde namens de schenker de overeenkomst met zichzelf sluit. In een omvangrijk geschil over een nalatenschap hielden twee schenkingen van ieder €100.000 geen stand.

Gevolmachtigden schonken zichzelf ieder €100.000

De erflater had tijdens zijn leven een algemene volmacht verleend. Met gebruikmaking van die volmacht schonken twee gevolmachtigden ieder €100.000 aan zichzelf. Een van hen werd later executeur van de nalatenschap.

Na het overlijden ontstond discussie over de geldigheid van deze schenkingen, de omvang van de nalatenschap, de informatieverstrekking door de executeur en de berekening van legaten en legitieme porties.

Algemene volmacht was niet voldoende

Wanneer een gevolmachtigde namens de volmachtgever een rechtshandeling met zichzelf verricht, is sprake van zelfcontracteren. Volgens artikel 3:68 BW mag dat alleen als de inhoud van de rechtshandeling zo nauwkeurig vaststaat dat een belangenconflict is uitgesloten.

De gebruikte volmacht bevatte geen voldoende uitdrukkelijke toestemming voor deze omvangrijke schenkingen aan de gevolmachtigden zelf. De hoogte en voorwaarden van de schenkingen lagen ook niet zodanig vast dat een tegenstrijdig belang was uitgesloten.

De rechtbank aanvaardde de twee bedragen van €100.000 daarom niet als geldige schenkingen. Dat de schenkingen in een notariële akte waren vastgelegd, nam het probleem met de bevoegdheid van de gevolmachtigden niet weg.

Papieren schenkingen vervielen bij overlijden

Daarnaast werd een beroep gedaan op schenkingen op papier voor een totaalbedrag van €143.525. Bij een schenking die pas na het overlijden wordt uitgevoerd, gelden bijzondere vormvereisten. Artikel 7:177 BW bepaalt dat zo’n schenking vervalt als zij niet persoonlijk door de schenker in een notariële akte is vastgelegd.

Omdat de vereiste persoonlijke notariële vastlegging niet was aangetoond, konden deze bedragen niet als schulden van de nalatenschap worden behandeld. Andere schenkingen die tijdens het leven daadwerkelijk waren uitgevoerd, werden voor zover bewezen wel in de erfrechtelijke berekeningen betrokken.

Kosten executeur niet ten laste van nalatenschap

De executeur had volgens de rechtbank gedurende meerdere jaren onvoldoende informatie verstrekt en geen deugdelijke boedelbeschrijving opgesteld. Ook verschillende opgevoerde kosten waren niet onderbouwd.

Zo werd een vergoeding van ruim €23.000 voor vermogensbeheer niet aanvaard, omdat een afspraak of andere rechtsgrond daarvoor niet was aangetoond. Ook de kosten van een auto voor de vriendin van de erflater konden niet zonder testamentaire bepaling of voldoende bewijs als schuld van de nalatenschap worden aangemerkt.

De rechtbank bepaalde dat de executeur zijn eigen executelekosten moest dragen. Na berekening van de nalatenschap, legaten en legitieme porties werd hij veroordeeld tot betalingen van €98.214,72 en €53.124,18 aan de betrokken erfgenamen en gerechtigden.

Waarom dit relevant is voor bezoekers van advocaten.nl

De uitspraak laat zien dat een ruime algemene volmacht geen vrijbrief is om namens iemand grote schenkingen aan de gevolmachtigde zelf te doen. Bij een mogelijk belangenconflict is een zeer duidelijke en vooraf bepaalde bevoegdheid noodzakelijk.

  • Neem schenkingsbevoegdheden uitdrukkelijk en nauwkeurig in een levenstestament of volmacht op.
  • Leg vast of een gevolmachtigde aan zichzelf of aan naaste familieleden mag schenken.
  • Omschrijf maximale bedragen, voorwaarden en het doel van de schenkingen.
  • Zorg bij papieren schenkingen voor de vereiste persoonlijke notariële akte.
  • Laat een executeur een controleerbare boedelbeschrijving en volledige rekening en verantwoording opstellen.
  • Bewaar bankafschriften, akten, belastingaangiften en correspondentie over schenkingen.

Niet iedere schenking door een gevolmachtigde is verboden. De geldigheid hangt af van de tekst van de volmacht, de mate waarin de schenking vooraf is bepaald en de vraag of een belangenconflict daadwerkelijk is uitgesloten.

ECLI: ECLI:NL:RBROT:2026:15260

Bron: Rechtbank Rotterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 3 november 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Onverwachte schuld na erfenis: alsnog beneficiair aanvaarden

Een erfgenaam had een nalatenschap zuiver aanvaard en ontdekte later een onverwachte schuld aan een verzekeraar. De schuld was ontstaan doordat de erflater jarenlang een te hoge uitkering had ontvangen. Omdat de erfgenaam de schuld niet kende en ook niet behoorde te kennen, mocht hij de nalatenschap alsnog beneficiair aanvaarden.

Datum uitspraak: 7 september 2026
Publicatiedatum: 26 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Midden-Nederland, kantonrechter Utrecht
Rechtsgebied: Erfrecht en vereffening

Onverwachte schuld na zuivere aanvaarding van de erfenis

Een erfgenaam had de nalatenschap van de erflater zuiver aanvaard. Daardoor was hij in beginsel ook met zijn privévermogen aansprakelijk voor schulden van de nalatenschap die niet uit de nalatenschap konden worden betaald.

Enige tijd later ontving hij een brief van een verzekeraar. Daaruit bleek dat de erflater jarenlang een te hoge uitkering had ontvangen. De erflater had het overlijden van zijn echtgenote in 2008 niet aan de verzekeraar doorgegeven, waardoor de uitkering daarna ten onrechte op het hogere bedrag was voortgezet.

De erfgenaam vroeg de kantonrechter toestemming om de nalatenschap alsnog beneficiair te mogen aanvaarden.

Bescherming bij een werkelijk onverwachte schuld

Artikel 4:194a lid 1 BW biedt onder voorwaarden bescherming aan een erfgenaam die na zuivere aanvaarding een onbekende schuld ontdekt. De erfgenaam moet aantonen dat hij de schuld niet kende en ook niet behoorde te kennen.

De kantonrechter vond dat aan die voorwaarde was voldaan. De schuld was veroorzaakt door een verzuim van de erflater tegenover de verzekeraar. De erfgenaam hoefde er bij de aanvaarding van de nalatenschap niet op bedacht te zijn dat de uitkering jarenlang te hoog was geweest.

Verzoek moet binnen drie maanden worden ingediend

Voor deze bescherming geldt een korte termijn. Het verzoek aan de kantonrechter moet binnen drie maanden na de ontdekking van de schuld worden ingediend.

In deze zaak was de erfgenaam bij brief van 16 maart 2026 over de schuld geïnformeerd. Het verzoekschrift was op 11 mei 2026 door de rechtbank ontvangen en was daarmee tijdig ingediend.

Niet iedere tegenvallende schuld geeft recht op deze uitzonderingsregeling. Als een erfgenaam uit de administratie, bankafschriften, belastingaangiften of andere omstandigheden had kunnen afleiden dat een schuld bestond, kan de rechter oordelen dat hij de schuld behoorde te kennen.

De machtiging is nog niet de beneficiaire aanvaarding

De kantonrechter verleende de gevraagde machtiging. Daarbij wees de rechter erop dat de erfgenaam vervolgens nog zelf bij de griffie van Bureau Erfrecht een verklaring van beneficiaire aanvaarding moest afleggen.

De beschikking van de kantonrechter vervangt die verklaring dus niet. Een erfgenaam die alleen de rechterlijke machtiging ontvangt, maar daarna geen verklaring aflegt, heeft de beneficiaire aanvaarding nog niet voltooid.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Een onbekende schuld kan na zuivere aanvaarding grote financiële gevolgen hebben. Erfgenamen doen er daarom verstandig aan vóór de aanvaarding onderzoek te doen naar bankrekeningen, uitkeringen, belastingen, leningen, terugvorderingen en lopende overeenkomsten.

Wordt pas daarna een werkelijk onverwachte schuld ontdekt, dan is snel handelen noodzakelijk. Noteer de datum waarop de schuld bekend werd, bewaar de brief of e-mail waarin deze is gemeld en laat binnen de wettelijke termijn beoordelen of een verzoek op grond van artikel 4:194a BW mogelijk is.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBMNE:2026:7475

Bron: Rechtbank Midden-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 26 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Onduidelijk inkomen bij alimentatie: woning en hypotheek wogen mee

Een ondernemer gaf volgens zijn belastingaangiften een relatief bescheiden winst op, maar had wel een kostbare woning met een hoge hypotheek gekocht. Hij gaf ondanks herhaalde verzoeken onvoldoende inzicht in zijn werkelijke inkomsten en de hypotheekaanvraag. De rechtbank verhoogde de kinderalimentatie en stelde daarnaast partneralimentatie vast.

Datum uitspraak: 2 oktober 2026
Publicatiedatum: 27 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Den Haag
Rechtsgebied: Personen- en familierecht, kinder- en partneralimentatie

Verzoek om hogere kinder- en partneralimentatie

De voormalige echtgenoten hadden drie kinderen. In hun ouderschapsplan was in 2021 een kinderalimentatie van € 200 per kind per maand afgesproken. De vrouw vroeg later om verhoging naar € 400 per kind per maand. Daarnaast verzocht zij om € 716,07 bruto per maand aan partneralimentatie.

Volgens de vrouw was het inkomen van de man sinds de echtscheiding aanzienlijk gestegen. De man werkte als ondernemer in een nagelstudio en kapsalon. Uit zijn belastingaangiften bleek een winst die opliep van € 14.979 in 2023 naar € 35.441 in 2024 en € 45.305 in 2025.

Kostbare woning paste niet bij opgegeven inkomen

De man had in 2024 een woning gekocht voor in totaal € 574.979. Op de woning rustte een hypotheek van € 560.000. Volgens de rechtbank riepen die bedragen vragen op, omdat de financiering en de bijbehorende maandlasten moeilijk te verenigen waren met het bij de Belastingdienst opgegeven inkomen.

De vrouw had de man herhaaldelijk gevraagd om uitleg en financiële stukken. Ook de rechtbank vroeg om een toelichting op zijn inkomsten, uitgaven en hypotheekfinanciering. De man verstrekte uiteindelijk wel zijn aangifte inkomstenbelasting over 2025, maar geen actuele gegevens over 2026 en evenmin het hypotheekdossier of de stukken die bij de financieringsaanvraag waren gebruikt.

De advocaat van de man verklaarde bovendien dat in de onderneming veel contant geld omging en niet alles bij de Belastingdienst werd opgegeven. Een duidelijke verklaring voor de financiering van de woning bleef echter uit.

Ontbrekende informatie kwam voor rekening van de man

Voor de berekening van alimentatie moet de rechter de behoefte en draagkracht kunnen beoordelen. Een wijziging van alimentatie is mogelijk wanneer de omstandigheden zijn veranderd, zoals bepaald in artikel 1:401 BW.

De rechtbank oordeelde dat de man voldoende gelegenheid had gekregen om zijn financiële positie inzichtelijk te maken. Dat hij geen afdoende verklaring en geen volledige stukken had verstrekt, kwam voor zijn rekening en risico.

De rechter achtte het, gelet op de aankoopprijs van de woning, de hypotheek en de betaalde woonlasten, voldoende aannemelijk dat de man feitelijk over meer inkomen beschikte dan uit zijn aangiften bleek.

Alimentatie met terugwerkende kracht verhoogd

De kinderalimentatie werd verhoogd naar € 400 per kind per maand met ingang van 7 december 2025. Vanaf die datum wist de man dat de vrouw om een herberekening vroeg en kon hij met een verhoging rekening houden.

Daarnaast moest de man vanaf 26 januari 2026 € 716,07 bruto per maand aan partneralimentatie betalen. Dat was de datum waarop de vrouw haar verzoekschrift had ingediend.

De man stelde nog dat de vrouw had samengewoond alsof zij getrouwd was en dat haar aanspraak op partneralimentatie daardoor op grond van artikel 1:160 BW was geëindigd. De rechtbank vond de vereiste duurzame affectieve relatie, wederzijdse verzorging en gemeenschappelijke huishouding echter onvoldoende bewezen.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Bij de vaststelling of wijziging van alimentatie kijkt de rechter niet uitsluitend naar belastingaangiften. Ook de feitelijke levensstijl, verworven bezittingen, financieringen, contante inkomsten en betaalde lasten kunnen aanwijzingen geven over de werkelijke draagkracht.

Een woning of hoge hypotheek leidt niet automatisch tot de conclusie dat iemand meer verdient dan hij opgeeft. In deze zaak was vooral van belang dat de financiering niet bij het opgegeven inkomen paste en dat de man ondanks herhaalde verzoeken geen controleerbare verklaring of onderliggende stukken gaf.

Een ondernemer die partij is in een alimentatieprocedure doet er daarom verstandig aan volledige jaarstukken, bankafschriften, aangiften, actuele omzetgegevens en financieringsstukken over te leggen. Onvolledigheid kan ertoe leiden dat de rechter op basis van andere omstandigheden een hoger inkomen aannemelijk acht.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBDHA:2026:31568

Bron: Rechtbank Den Haag, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 27 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Huurverhoging CPI plus 5%: rechter overweegt vernietiging beding

Een verhuurder mocht de huur volgens het contract jaarlijks verhogen met de CPI plus maximaal 5%. De kantonrechter oordeelde voorlopig dat de extra opslag van maximaal 5% mogelijk oneerlijk is. Als het beding wordt vernietigd, moeten de huurachterstand en eventuele eerdere overbetalingen opnieuw worden berekend.

Datum uitspraak: 25 augustus 2026
Publicatiedatum: 30 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Amsterdam
Rechtsgebied: Huurrecht woonruimte en consumentenrecht

Huurverhogingsbeding in een vrije-sectorwoning

Een verhuurder vorderde ontbinding van een huurovereenkomst, ontruiming van de woning en betaling van een huurachterstand. De huurder verscheen niet in de procedure. Ook bij verstek moest de kantonrechter zelf onderzoeken of de huurovereenkomst oneerlijke consumentenbedingen bevatte.

Het ging om een geliberaliseerde huurovereenkomst. Volgens het contract mocht de verhuurder de huurprijs jaarlijks verhogen met de consumentenprijsindex, vermeerderd met een opslag van maximaal 5%.

De rechter toetste dit beding aan de Europese Richtlijn 93/13 over oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten.

CPI-indexering en extra opslag afzonderlijk beoordeeld

De kantonrechter splitste het huurverhogingsbeding in twee delen. Het eerste deel betrof de jaarlijkse aanpassing aan de CPI. Dat deel vond de rechter niet oneerlijk.

Het tweede deel maakte een extra verhoging van maximaal 5% mogelijk. De rechter was voorlopig van oordeel dat deze opslag wel oneerlijk was. Bij het aangaan van de overeenkomst was voor de huurder niet voorzienbaar wanneer, waarom en in welke omvang de verhuurder de opslag zou toepassen.

Ook was niet aannemelijk gemaakt dat een verhoging tot 5% boven de inflatie nodig was om extra kostenstijgingen op te vangen. De opslag kon het contractuele evenwicht daardoor te sterk ten nadele van de huurder verstoren.

De Hoge Raad oordeelde eerder dat een opslagbeding van maximaal 3% niet zonder meer oneerlijk is. De kantonrechter benadrukte dat de overwegingen uit ECLI:NL:HR:2024:1780 niet automatisch gelden voor een hogere opslag van maximaal 5%.

Verhuurder had de opslag daadwerkelijk toegepast

De verhuurder stelde dat zij de huur steeds had verhoogd volgens de wettelijke maximale huurverhoging en geen gebruik had gemaakt van het contractuele opslagbeding. De kantonrechter volgde dat standpunt niet.

De huurovereenkomst verwees namelijk niet naar het wettelijke maximum, maar naar CPI plus maximaal 5%. Voor 2021, 2024 en 2025 bleek de toegepaste verhoging hoger te zijn geweest dan de volgens het contract berekende CPI:

  • in 2021 was 0,5 procentpunt boven de CPI toegepast;
  • in 2024 was 2,4 procentpunt boven de CPI toegepast;
  • in 2025 was 0,4 procentpunt boven de CPI toegepast.

De verhuurder had het opslagbeding volgens de rechter dus wel degelijk gebruikt.

Nog geen definitieve vernietiging

Het ging om een tussenuitspraak. De kantonrechter had het opslagbeding nog niet definitief vernietigd. De verhuurder kreeg eerst gelegenheid om op het voorgenomen oordeel te reageren en een nieuwe berekening in te dienen.

Als het opslagbeding wordt vernietigd, vervallen de huurverhogingen die op de extra opslag waren gebaseerd. De verhuurder moet dan berekenen welke huur vanaf het begin verschuldigd zou zijn geweest wanneer uitsluitend de toegestane CPI-indexering was toegepast.

Eventuele eerdere overbetalingen kunnen ook van belang zijn voor de vraag of daadwerkelijk een huurachterstand bestaat en of die achterstand ernstig genoeg is om de huurovereenkomst te ontbinden.

Ook kostenbeding was oneerlijk

De algemene voorwaarden bevatten daarnaast een beding waardoor de huurder mogelijk meer incasso- en proceskosten zou moeten betalen dan wettelijk is toegestaan. Dat beding werd wel meteen vernietigd. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten werden daarom afgewezen.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Huurders in de vrije sector kunnen controleren of hun jaarlijkse huurverhoging overeenkomt met de tekst van het contract en de daarin genoemde CPI-berekening. Het feit dat een verhoging beneden het wettelijke maximum blijft, betekent niet automatisch dat zij ook contractueel is toegestaan.

Verhuurders moeten duidelijk kunnen uitleggen op welke grondslag iedere verhoging berust. Bij een beding met een variabele opslag moet voor de huurder voldoende voorspelbaar zijn wanneer en waarom die opslag wordt toegepast.

Deze tussenuitspraak betekent niet dat ieder beding met CPI plus 5% in alle gevallen ongeldig is. De formulering van het contract, de wijze waarop de opslag wordt toegepast en de verdere omstandigheden blijven van belang.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBAMS:2026:10641

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 30 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Aannemer gaf te weinig prijsinformatie: consument kreeg € 5.350 terug

Een aannemer werkte op uurbasis aan een woning, maar gaf onvoldoende informatie over de totale kosten, materialen, btw en het ontbindingsrecht. Het prijsbeding voor materialen en later opgedragen werkzaamheden werd als oneerlijk beoordeeld. De aannemer kreeg zijn aanvullende factuur niet betaald en moest € 5.350 aan de consumenten terugbetalen.

Datum uitspraak: 16 oktober 2026
Publicatiedatum: 30 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Amsterdam
Rechtsgebied: Consumentenrecht, overeenkomstenrecht en aanneming van werk

Werkzaamheden aan de woning op basis van nacalculatie

Twee consumenten schakelden een aannemer in voor werkzaamheden in hun woning. De aannemer had vooraf per e-mail voorgesteld om op regiebasis te werken: de daadwerkelijk bestede uren, materialen, reistijd en parkeerkosten zouden worden gefactureerd. Het uurtarief bedroeg € 59,50 exclusief btw.

In de woning werd mondeling opdracht gegeven voor enkele concrete werkzaamheden, waaronder een kast boven de haard, deurtjes in een nis en een schilderijrail. De aannemer schatte dat dit werk één tot twee weken zou duren. Tijdens de uitvoering werden aanvullende werkzaamheden besproken en uitgevoerd.

De eerste factuur bedroeg € 16.063,66. Later volgde nog een factuur. Nadat de consumenten € 16.063,66 hadden betaald, vorderde de aannemer in de procedure nog € 6.099,33, inclusief rente en kosten.

Overeenkomst was bij de consument thuis gesloten

De definitieve overeenkomst was in de woning van de consumenten tot stand gekomen. Daardoor was sprake van een overeenkomst buiten de verkoopruimte. Voor dergelijke overeenkomsten gelden aanvullende informatieplichten.

Op grond van artikel 6:230m BW en artikel 6:230t BW moet een ondernemer onder meer duidelijk informeren over de totale prijs inclusief btw, de wijze van betaling en het recht van ontbinding. Deze informatie moet op leesbare en begrijpelijke wijze worden verstrekt en na het sluiten van de overeenkomst worden bevestigd.

De aannemer had volgens de kantonrechter niet alle essentiële informatie verstrekt. Hij had geen totale prijs inclusief btw genoemd, geen duidelijke informatie over de betaling gegeven en de consumenten niet geïnformeerd over hun ontbindingsrecht. Ook waren algemene voorwaarden pas op de factuur genoemd en niet vooraf verstrekt.

Prijsbeding voor aanvullend werk was oneerlijk

Voor de aanvankelijk opgedragen werkzaamheden konden de consumenten de kosten nog enigszins inschatten. Zij kenden het uurtarief en wisten dat het werk naar verwachting één tot twee weken zou duren.

Voor de materialen en de later toegevoegde werkzaamheden was echter geen enkele bruikbare kostenraming gegeven. Daardoor konden de consumenten niet vooraf beoordelen wat de opdracht uiteindelijk zou kosten. Zij konden evenmin controleren of de gefactureerde bedragen met de gemaakte afspraken overeenkwamen.

De kantonrechter beoordeelde het prijsbeding voor de materialen en de aanvullende werkzaamheden daarom als oneerlijk. Voor die onderdelen waren de consumenten niet aan het beding gebonden.

Korting wegens geschonden informatieplichten

De rechter berekende dat voor de oorspronkelijk opgedragen werkzaamheden maximaal € 9.028,17 in aanmerking kwam. Omdat de aannemer meer dan drie essentiële informatieplichten had geschonden, werd de betalingsverplichting volgens het toepasselijke sanctiemodel met 40% verminderd tot € 5.416,90.

De consumenten hadden al aanzienlijk meer betaald. De rechter hield vervolgens rekening met de waarde van de werkzaamheden waarvan zij wel voordeel hadden gehad, de gestelde gebreken en het beroep op ontbinding. Uiteindelijk moest de aannemer € 5.350 terugbetalen, vermeerderd met rente.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Werken op regiebasis betekent niet dat een aannemer zonder enige kostenraming onbeperkt uren en materialen kan factureren. Ook bij nacalculatie moet een consument vooraf voldoende inzicht krijgen in de prijs of in de wijze waarop die prijs wordt berekend.

Bij een opdracht die thuis bij de consument wordt gesloten, gelden bovendien specifieke informatieplichten. Een aannemer doet er verstandig aan de opdracht, het uurtarief inclusief btw, de verwachte uren, de materiaalkosten, de betalingsmomenten en het ontbindingsrecht schriftelijk vast te leggen.

Consumenten moeten aanvullende opdrachten eveneens schriftelijk bevestigen en daarbij om een prijsopgave vragen. Bij een onverwacht hoge factuur is het belangrijk de urenstaten, materiaalbonnen, e-mails, foto’s en eerder verstrekte ramingen te bewaren.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBAMS:2026:10585

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 30 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Foto van oud-medewerker op bestelbus: € 2.500 schadevergoeding

Een bedrijf gebruikte jarenlang een foto en de volledige naam van een voormalige uitzendkracht op een bestelbus. Dat zij destijds voor de foto had geposeerd, betekende niet dat zij onbeperkt toestemming had gegeven voor reclamegebruik. Het bedrijf moest € 2.500 schadevergoeding betalen en het verdere gebruik beëindigen.

Datum uitspraak: 23 oktober 2026
Publicatiedatum: 26 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Rotterdam
Rechtsgebied: Portretrecht, auteursrecht en schadevergoeding

Foto van uitzendkracht op een bestelbus

Een vrouw had in 2009 via een uitzendbureau voor een bedrijf gewerkt. Tijdens haar werkzaamheden waren foto’s van haar gemaakt. Jaren later ontdekte zij dat het bedrijf een van die foto’s op een bestelbus had aangebracht. Bij de foto stonden ook haar voor- en achternaam.

De vrouw verzette zich tegen het reclamegebruik. Zij vorderde onder meer een verbod op verder gebruik en € 10.000 aan schadevergoeding.

Poseren is geen onbeperkte toestemming

De foto was niet in opdracht van de vrouw gemaakt. De rechter toetste het gebruik daarom aan artikel 21 Auteurswet. Volgens die bepaling mag een portret niet zonder meer openbaar worden gemaakt wanneer een redelijk belang van de geportretteerde zich daartegen verzet.

Het bedrijf stelde dat de vrouw tijdens werktijd voor de foto had geposeerd en daarmee stilzwijgend toestemming had gegeven voor zakelijk en promotioneel gebruik.

De kantonrechter maakte onderscheid tussen toestemming om een foto te maken en toestemming om die foto vervolgens jarenlang voor reclame te gebruiken. Dat iemand poseert, betekent niet dat de fotograaf of het bedrijf onbeperkt met het portret mag doen wat het wil.

Het bedrijf verwees ook naar interne huisregels waarin gebruik van personeelsfoto’s zou zijn geregeld. Het kon echter niet aantonen dat de vrouw destijds over die regels was geïnformeerd of ermee had ingestemd.

Recht om zelf te bepalen waarmee iemand wordt geassocieerd

De vrouw was geen beroepsmodel en had daarom geen commercieel verzilverbaar portretrecht aangetoond. Zij had volgens de rechter wel een persoonlijkheidsrechtelijk belang.

Zij mocht zelf bepalen met welk bedrijf en met welke werkzaamheden zij door het publiek werd geassocieerd. Zij werkte inmiddels al meer dan tien jaar als communicatieadviseur in het sociale domein en wilde niet de indruk wekken dat zij daarnaast voor het bedrijf op de bestelbus werkte.

Het argument dat zij door het tijdsverloop niet meer herkenbaar zou zijn, slaagde niet. Verschillende mensen hadden haar op de bus herkend. Bovendien stond haar volledige naam bij de foto.

Schadevergoeding en verbod op verder reclamegebruik

De kantonrechter stelde de immateriële schadevergoeding vast op € 2.500. Daarbij woog mee dat de foto slechts op één bestelbus was gebruikt, maar wel jarenlang zichtbaar was geweest en vergezeld ging van de naam van de vrouw.

Het bedrijf mocht het portret niet langer in zijn reclame openbaar maken. Voor iedere dag waarop het bedrijf het verbod zou overtreden, werd een dwangsom bepaald van € 250, met een maximum van € 5.000.

Daarnaast moest het bedrijf € 453,75 aan incassokosten en € 1.037,54 aan proceskosten betalen.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Toestemming voor het maken van een foto is niet automatisch toestemming voor ieder later gebruik. Een werkgever of opdrachtgever moet duidelijk vastleggen voor welke publicaties, kanalen en periode een portret mag worden gebruikt.

Ook na beëindiging van een dienstverband kan reclamegebruik problemen opleveren. Bij gebruik van foto’s van werknemers, uitzendkrachten of klanten is het verstandig om een afzonderlijke en duidelijke toestemmingsverklaring te gebruiken.

Wie ontdekt dat zijn portret zonder toestemming wordt gebruikt, kan het gebruik schriftelijk betwisten en verwijdering eisen. Bewaar foto’s van de publicatie, schermafbeeldingen, publicatiedata en correspondentie. De hoogte van een eventuele schadevergoeding hangt onder meer af van de duur, het bereik, het commerciële karakter en de gevolgen van de publicatie.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBROT:2026:14300

Bron: Rechtbank Rotterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 26 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

RENOVATIE VAN EEN HUURWONING: deel 2

Bij een uitgelopen renovatie moet de huurder de huur in beginsel blijven betalen. Ernstige en langdurige beperkingen kunnen wel recht geven op huurvermindering. De hoogte daarvan hangt af van het werkelijke verlies van huurgenot. Meld gebreken schriftelijk en laat opschorting, verrekening of huurinhouding vooraf juridisch beoordelen.

Deel 2 – Renovatie loopt uit: huur betalen en huurvermindering


Een renovatie die enkele dagen langer duurt, geeft niet onmiddellijk recht op huurkorting. De situatie kan anders worden wanneer de werkzaamheden weken of maanden uitlopen, een concrete opleverdatum ontbreekt of essentiële onderdelen van de woning langdurig niet bruikbaar zijn.

Wanneer is een renovatie juridisch uitgelopen?

Een renovatie is in ieder geval vertraagd wanneer een afgesproken of duidelijk aangekondigde einddatum is verstreken.

Ook zonder harde einddatum kan sprake zijn van onaanvaardbare vertraging. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn wanneer:

  • de verhuurder steeds nieuwe data noemt;
  • een betrouwbare planning ontbreekt;
  • gedurende langere tijd nauwelijks wordt gewerkt;
  • de keuken of badkamer langer uitvalt dan aangekondigd;
  • afgesproken noodvoorzieningen ontbreken;
  • de woning geheel of gedeeltelijk onbewoonbaar is;
  • bestaande gebreken niet worden opgelost;
  • door het werk nieuwe gebreken ontstaan;
  • de verhuurder niet op klachten reageert.

Een beperkte vertraging kan door onvoorziene omstandigheden worden veroorzaakt. De verhuurder is daarom niet automatisch aansprakelijk voor iedere afwijking van de planning.

Hij moet echter wel gemaakte afspraken nakomen, gebreken herstellen, de uitvoering zorgvuldig organiseren en de gevolgen voor de huurder zoveel mogelijk beperken.

Moet de volledige huur worden betaald?

De hoofdregel is dat de huurder de huur blijft betalen zolang niet schriftelijk een lagere huur is afgesproken of de Huurcommissie of rechter een huurverlaging heeft vastgesteld.

Zelf minder of helemaal geen huur betalen is riskant. Er kan een huurachterstand ontstaan, met incassokosten en mogelijk een procedure tot ontbinding en ontruiming.

Dat risico bestaat ook wanneer de huurder meent dat de verhuurder tekortschiet.

Zelf huur inhouden

Bij eigenmachtig inhouden betaalt de huurder zelf een lager bedrag omdat hij vindt dat de woning minder bruikbaar is.

Dit is niet hetzelfde als een formeel vastgestelde huurvermindering. Als later blijkt dat het ingehouden bedrag te hoog was of dat geen recht op vermindering bestond, moet de achterstand alsnog worden betaald.

Opschorting

Opschorting betekent dat een partij tijdelijk een prestatie achterhoudt om de andere partij tot nakoming te bewegen.

Opschorting is geen definitieve korting. Het ingehouden bedrag blijft in beginsel verschuldigd zodra de tekortkoming wordt hersteld of blijkt dat opschorting niet gerechtvaardigd was.

De opschorting moet bovendien voldoende samenhangen met de tekortkoming en evenredig zijn. Pas dit daarom niet toe zonder juridisch advies.

Verrekening

Een huurder kan soms een vordering op de verhuurder verrekenen met de huur. Denk aan een vaststaande en opeisbare schadevergoeding.

Wanneer de verhuurder de tegenvordering betwist of de schade nog niet precies kan worden vastgesteld, kan verrekening leiden tot een huurachterstand. Ook contractuele bepalingen kunnen van belang zijn.

Betalen onder protest

Een veiliger mogelijkheid is om de volledige huur te blijven betalen en schriftelijk te verklaren dat de betaling onder protest plaatsvindt.

De huurder kan daarbij vermelden dat hij zijn rechten voorbehoudt op:

  • huurvermindering;
  • terugbetaling;
  • schadevergoeding;
  • tijdelijke huisvesting;
  • vergoeding van extra kosten.

Hierdoor ontstaat in beginsel geen huurachterstand, terwijl duidelijk blijft dat de huurder de situatie niet accepteert.

Wanneer is huurvermindering mogelijk?

Op grond van artikel 7:207 BW kan een huurder een evenredige huurvermindering verlangen als een gebrek het huurgenot vermindert.

Bij een uitgelopen renovatie kan hiervan sprake zijn wanneer:

  • de enige keuken langdurig niet werkt;
  • badkamer of toilet niet kan worden gebruikt;
  • slaapkamers niet toegankelijk zijn;
  • de woning niet kan worden verwarmd;
  • water of elektriciteit regelmatig uitvalt;
  • langdurige ernstige stof-, stank- of geluidsoverlast bestaat;
  • de woning onvoldoende afsluitbaar of onveilig is;
  • de woning tijdelijk onbewoonbaar is.

Niet iedere bouwhinder is juridisch een gebrek. Een huurder moet een bepaalde hoeveelheid aangekondigde en onvermijdelijke overlast accepteren wanneer hij aan een redelijk renovatievoorstel moet meewerken.

Dat kan veranderen wanneer de hinder aanzienlijk ernstiger is of veel langer duurt dan vooraf is meegedeeld.

Geen standaardpercentage

Er bestaat geen vast wettelijk kortingspercentage voor een onbruikbare keuken, badkamer of slaapkamer.

De hoogte van een eventuele huurvermindering hangt onder meer af van:

  • de ernst van het gebrek;
  • de duur;
  • het gedeelte van de woning dat niet bruikbaar is;
  • beschikbare noodvoorzieningen;
  • de overeengekomen planning;
  • de totale huurprijs;
  • de vraag of de huurder nog in de woning kan verblijven.

Volledige onbewoonbaarheid kan een vergaande huurvermindering rechtvaardigen, maar ook dan moet de concrete situatie worden beoordeeld.

Meld het probleem schriftelijk

Huurvermindering kan in beginsel niet onbeperkt met terugwerkende kracht worden gevraagd. Het moment waarop de verhuurder het gebrek kende of daarvan schriftelijk op de hoogte werd gesteld, is belangrijk.

Beschrijf daarom:

  • wat niet bruikbaar is;
  • sinds welke datum;
  • hoe vaak de hinder voorkomt;
  • welke gevolgen de huurder ondervindt;
  • welke oplossing wordt gevraagd;
  • binnen welke termijn de verhuurder moet reageren.

Schrijf niet alleen dat sprake is van “veel overlast”. Vermeld bijvoorbeeld dat de douche sinds een bepaalde datum niet werkt of dat de slaapkamer dagelijks door bouwstof onbruikbaar is.

Nakoming en herstel eisen

Naast huurvermindering kan de huurder verlangen dat de verhuurder:

  • een nieuwe en concrete planning verstrekt;
  • gebreken herstelt;
  • noodvoorzieningen plaatst;
  • de werkzaamheden hervat;
  • afspraken uit het renovatievoorstel nakomt.

Wanneer de verhuurder niet reageert, kan uiteindelijk een procedure bij de kantonrechter nodig zijn. Bij een spoedeisende situatie kan een kort geding worden overwogen.

Conclusie

Een uitgelopen renovatie geeft niet automatisch recht op huurkorting. Bij ernstige en langdurige vermindering van het huurgenot kan wel huurvermindering mogelijk zijn. Stop niet eigenmachtig met betalen, maar meld de problemen schriftelijk en behoud uitdrukkelijk uw rechten.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

RENOVATIE VAN EEN HUURWONING

Wanneer een verhuurder een huurwoning wil renoveren, moet vooraf duidelijk zijn welke werkzaamheden worden uitgevoerd, hoelang deze duren en welke gevolgen zij voor de huurder hebben.

Deel 1 – Renovatie van een huurwoning: welke regels gelden vooraf?

Vooral het onderscheid tussen renovatie, onderhoud en herstel is belangrijk. Daarvan hangt onder meer af of een renovatievoorstel nodig is en of een huurverhoging mogelijk is.

Wat is juridisch gezien renovatie?

Volgens artikel 7:220 BW gaat het bij renovatie om gedeeltelijke vernieuwing door verandering of toevoeging, of om sloop met vervangende nieuwbouw. De werkzaamheden moeten doorgaans leiden tot verbetering van de woning of verhoging van het woongenot.

Voorbeelden zijn:

  • het aanbrengen van isolatie die nog niet aanwezig was;
  • het vervangen van enkelglas door isolerend glas;
  • het toevoegen van mechanische ventilatie;
  • het vergroten van de woning;
  • het toevoegen van nieuwe keukenvoorzieningen;
  • een ingrijpende wijziging van de woningindeling.

Niet iedere vervanging is een renovatie. Het vervangen van een versleten keuken door een vergelijkbare keuken is meestal onderhoud of herstel. Worden tegelijkertijd extra of betere voorzieningen toegevoegd, dan kan dat deel wel woningverbetering zijn.

Dringende werkzaamheden

Dringende werkzaamheden kunnen niet zonder schade, gevaar of onnodig hoge kosten worden uitgesteld. Denk aan herstel van een ernstige lekkage, een onveilige elektrische installatie of een constructief probleem.

De huurder moet gelegenheid geven om deze werkzaamheden uit te voeren. Dat betekent niet dat hij iedere vorm of duur van overlast moet accepteren. Bij ernstige hinder of verlies van huurgenot kunnen huurvermindering of schadevergoeding aan de orde zijn.

Groot onderhoud

Groot onderhoud is bedoeld om de bestaande kwaliteit van de woning te behouden of te herstellen. Voorbeelden zijn:

  • schilderwerk;
  • herstel van gevel of dak;
  • vervanging van versleten leidingen;
  • herstel van kozijnen;
  • vervanging van een oude installatie door een gelijkwaardige installatie.

Onderhoud mag niet als woningverbetering via een huurverhoging aan de huurder worden doorberekend.

Herstel van gebreken

Een gebrek is volgens artikel 7:204 BW een toestand waardoor de woning niet het huurgenot biedt dat de huurder mocht verwachten.

Voorbeelden zijn lekkage, schimmel, een kapotte verwarming, onveiligheid of een niet-bruikbare badkamer. De verhuurder moet dergelijke gebreken in beginsel herstellen wanneer de huurder daarom vraagt. Dat volgt uit artikel 7:206 BW.

In één bouwproject kunnen renovatie, onderhoud en herstel tegelijkertijd voorkomen. Per onderdeel moet daarom worden bekeken welke juridische regels gelden.

Wanneer is een renovatievoorstel nodig?

Als de huurovereenkomst tijdens de renovatie doorloopt, moet de verhuurder een schriftelijk en redelijk voorstel doen. De belangen van de verhuurder moeten daarin worden afgewogen tegen die van de huurder.

Een zorgvuldig renovatievoorstel vermeldt onder meer:

  • welke werkzaamheden worden uitgevoerd;
  • welke onderdelen renovatie en welke onderhoud zijn;
  • de begin- en einddatum;
  • de dagelijkse werktijden;
  • welke kamers tijdelijk niet bruikbaar zijn;
  • wanneer water, elektriciteit of verwarming wordt afgesloten;
  • welke maatregelen tegen stof, lawaai en kou worden getroffen;
  • of tijdelijke huisvesting nodig is;
  • wat met de inboedel gebeurt;
  • welke kosten worden vergoed;
  • of na afloop een huurverhoging wordt voorgesteld;
  • wat er gebeurt als de werkzaamheden uitlopen.

Een duidelijke einddatum is belangrijk. Zonder einddatum kan de huurder niet goed beoordelen hoelang hij voorzieningen moet missen en welke extra kosten kunnen ontstaan.

Renovatie van minder dan tien woningen

Betreft het voorstel minder dan tien woningen, dan geldt geen wettelijk vermoeden dat het voorstel redelijk is.

Stemt een huurder niet in, dan kan de verhuurder niet uitsluitend op basis van de instemming van andere bewoners verlangen dat deze huurder meewerkt. De verhuurder zal zo nodig naar de kantonrechter moeten om te laten beoordelen of het voorstel redelijk is.

Renovatie van tien of meer woningen

Bij renovatie van tien of meer woningen of bedrijfsruimten die samen een bouwkundige eenheid vormen, geldt de zogenoemde 70%-regeling.

Wanneer ten minste 70% van de huurders instemt, wordt vermoed dat het voorstel redelijk is. Dat betekent niet dat het voorstel in iedere individuele situatie automatisch redelijk is.

Een huurder die niet heeft ingestemd, kan het voorstel binnen acht weken na de schriftelijke mededeling over de behaalde 70% aan de rechter voorleggen.

Deze termijn is belangrijk. Na het verstrijken daarvan kan het veel moeilijker worden om het voorstel nog tegen te houden.

Mag de huur na renovatie omhoog?

Een huurverhoging kan alleen betrekking hebben op echte woningverbetering. Kosten voor normaal onderhoud en herstel van gebreken mogen niet als renovatiekosten worden doorberekend.

De verhuurder moet inzichtelijk maken:

  • welke verbetering is aangebracht;
  • welke kosten daarmee samenhangen;
  • welk deel geen onderhoud is;
  • hoe de voorgestelde huurverhoging is berekend.

Bij een geschil over huurverhoging na woningverbetering kan de Huurcommissie onder voorwaarden worden ingeschakeld. Een verzoek moet doorgaans binnen drie maanden na voltooiing van de werkzaamheden worden ingediend.

Conclusie

Vooraf moet duidelijk zijn of sprake is van renovatie, onderhoud of herstel. Bij renovatie is een schriftelijk en redelijk voorstel nodig. De planning, tijdelijke voorzieningen, kostenvergoedingen en eventuele huurverhoging moeten voldoende concreet zijn.

Samenvatting: Een verhuurder moet vóór renovatie duidelijk maken welke werkzaamheden worden uitgevoerd, hoelang deze duren en welke gevolgen zij hebben. Het onderscheid tussen renovatie, onderhoud en herstel bepaalt welke regels gelden. Bij grotere projecten kan de 70%-regeling gelden, maar een huurder behoudt mogelijkheden om een onredelijk voorstel te laten toetsen.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.