Schenkingen via volmacht aan gevolmachtigden ongeldig verklaard

Twee gevolmachtigden schonken met een algemene volmacht ieder €100.000 aan zichzelf. De rechtbank aanvaardde deze schenkingen niet, omdat de volmacht zelfcontracteren onvoldoende toestond en een belangenconflict bestond. Ook verschillende kosten en papieren schenkingen konden niet ten laste van de nalatenschap worden gebracht.

Datum uitspraak: 28 oktober 2026
Datum publicatie: 3 november 2026
Gerecht: Rechtbank Rotterdam
Rechtsgebied: Erfrecht, executele, schenkingen en legitieme portie

Een schenking aan een gevolmachtigde is niet zonder meer geldig wanneer die gevolmachtigde namens de schenker de overeenkomst met zichzelf sluit. In een omvangrijk geschil over een nalatenschap hielden twee schenkingen van ieder €100.000 geen stand.

Gevolmachtigden schonken zichzelf ieder €100.000

De erflater had tijdens zijn leven een algemene volmacht verleend. Met gebruikmaking van die volmacht schonken twee gevolmachtigden ieder €100.000 aan zichzelf. Een van hen werd later executeur van de nalatenschap.

Na het overlijden ontstond discussie over de geldigheid van deze schenkingen, de omvang van de nalatenschap, de informatieverstrekking door de executeur en de berekening van legaten en legitieme porties.

Algemene volmacht was niet voldoende

Wanneer een gevolmachtigde namens de volmachtgever een rechtshandeling met zichzelf verricht, is sprake van zelfcontracteren. Volgens artikel 3:68 BW mag dat alleen als de inhoud van de rechtshandeling zo nauwkeurig vaststaat dat een belangenconflict is uitgesloten.

De gebruikte volmacht bevatte geen voldoende uitdrukkelijke toestemming voor deze omvangrijke schenkingen aan de gevolmachtigden zelf. De hoogte en voorwaarden van de schenkingen lagen ook niet zodanig vast dat een tegenstrijdig belang was uitgesloten.

De rechtbank aanvaardde de twee bedragen van €100.000 daarom niet als geldige schenkingen. Dat de schenkingen in een notariële akte waren vastgelegd, nam het probleem met de bevoegdheid van de gevolmachtigden niet weg.

Papieren schenkingen vervielen bij overlijden

Daarnaast werd een beroep gedaan op schenkingen op papier voor een totaalbedrag van €143.525. Bij een schenking die pas na het overlijden wordt uitgevoerd, gelden bijzondere vormvereisten. Artikel 7:177 BW bepaalt dat zo’n schenking vervalt als zij niet persoonlijk door de schenker in een notariële akte is vastgelegd.

Omdat de vereiste persoonlijke notariële vastlegging niet was aangetoond, konden deze bedragen niet als schulden van de nalatenschap worden behandeld. Andere schenkingen die tijdens het leven daadwerkelijk waren uitgevoerd, werden voor zover bewezen wel in de erfrechtelijke berekeningen betrokken.

Kosten executeur niet ten laste van nalatenschap

De executeur had volgens de rechtbank gedurende meerdere jaren onvoldoende informatie verstrekt en geen deugdelijke boedelbeschrijving opgesteld. Ook verschillende opgevoerde kosten waren niet onderbouwd.

Zo werd een vergoeding van ruim €23.000 voor vermogensbeheer niet aanvaard, omdat een afspraak of andere rechtsgrond daarvoor niet was aangetoond. Ook de kosten van een auto voor de vriendin van de erflater konden niet zonder testamentaire bepaling of voldoende bewijs als schuld van de nalatenschap worden aangemerkt.

De rechtbank bepaalde dat de executeur zijn eigen executelekosten moest dragen. Na berekening van de nalatenschap, legaten en legitieme porties werd hij veroordeeld tot betalingen van €98.214,72 en €53.124,18 aan de betrokken erfgenamen en gerechtigden.

Waarom dit relevant is voor bezoekers van advocaten.nl

De uitspraak laat zien dat een ruime algemene volmacht geen vrijbrief is om namens iemand grote schenkingen aan de gevolmachtigde zelf te doen. Bij een mogelijk belangenconflict is een zeer duidelijke en vooraf bepaalde bevoegdheid noodzakelijk.

  • Neem schenkingsbevoegdheden uitdrukkelijk en nauwkeurig in een levenstestament of volmacht op.
  • Leg vast of een gevolmachtigde aan zichzelf of aan naaste familieleden mag schenken.
  • Omschrijf maximale bedragen, voorwaarden en het doel van de schenkingen.
  • Zorg bij papieren schenkingen voor de vereiste persoonlijke notariële akte.
  • Laat een executeur een controleerbare boedelbeschrijving en volledige rekening en verantwoording opstellen.
  • Bewaar bankafschriften, akten, belastingaangiften en correspondentie over schenkingen.

Niet iedere schenking door een gevolmachtigde is verboden. De geldigheid hangt af van de tekst van de volmacht, de mate waarin de schenking vooraf is bepaald en de vraag of een belangenconflict daadwerkelijk is uitgesloten.

ECLI: ECLI:NL:RBROT:2026:15260

Bron: Rechtbank Rotterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 3 november 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Onverwachte schuld na erfenis: alsnog beneficiair aanvaarden

Een erfgenaam had een nalatenschap zuiver aanvaard en ontdekte later een onverwachte schuld aan een verzekeraar. De schuld was ontstaan doordat de erflater jarenlang een te hoge uitkering had ontvangen. Omdat de erfgenaam de schuld niet kende en ook niet behoorde te kennen, mocht hij de nalatenschap alsnog beneficiair aanvaarden.

Datum uitspraak: 7 september 2026
Publicatiedatum: 26 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Midden-Nederland, kantonrechter Utrecht
Rechtsgebied: Erfrecht en vereffening

Onverwachte schuld na zuivere aanvaarding van de erfenis

Een erfgenaam had de nalatenschap van de erflater zuiver aanvaard. Daardoor was hij in beginsel ook met zijn privévermogen aansprakelijk voor schulden van de nalatenschap die niet uit de nalatenschap konden worden betaald.

Enige tijd later ontving hij een brief van een verzekeraar. Daaruit bleek dat de erflater jarenlang een te hoge uitkering had ontvangen. De erflater had het overlijden van zijn echtgenote in 2008 niet aan de verzekeraar doorgegeven, waardoor de uitkering daarna ten onrechte op het hogere bedrag was voortgezet.

De erfgenaam vroeg de kantonrechter toestemming om de nalatenschap alsnog beneficiair te mogen aanvaarden.

Bescherming bij een werkelijk onverwachte schuld

Artikel 4:194a lid 1 BW biedt onder voorwaarden bescherming aan een erfgenaam die na zuivere aanvaarding een onbekende schuld ontdekt. De erfgenaam moet aantonen dat hij de schuld niet kende en ook niet behoorde te kennen.

De kantonrechter vond dat aan die voorwaarde was voldaan. De schuld was veroorzaakt door een verzuim van de erflater tegenover de verzekeraar. De erfgenaam hoefde er bij de aanvaarding van de nalatenschap niet op bedacht te zijn dat de uitkering jarenlang te hoog was geweest.

Verzoek moet binnen drie maanden worden ingediend

Voor deze bescherming geldt een korte termijn. Het verzoek aan de kantonrechter moet binnen drie maanden na de ontdekking van de schuld worden ingediend.

In deze zaak was de erfgenaam bij brief van 16 maart 2026 over de schuld geïnformeerd. Het verzoekschrift was op 11 mei 2026 door de rechtbank ontvangen en was daarmee tijdig ingediend.

Niet iedere tegenvallende schuld geeft recht op deze uitzonderingsregeling. Als een erfgenaam uit de administratie, bankafschriften, belastingaangiften of andere omstandigheden had kunnen afleiden dat een schuld bestond, kan de rechter oordelen dat hij de schuld behoorde te kennen.

De machtiging is nog niet de beneficiaire aanvaarding

De kantonrechter verleende de gevraagde machtiging. Daarbij wees de rechter erop dat de erfgenaam vervolgens nog zelf bij de griffie van Bureau Erfrecht een verklaring van beneficiaire aanvaarding moest afleggen.

De beschikking van de kantonrechter vervangt die verklaring dus niet. Een erfgenaam die alleen de rechterlijke machtiging ontvangt, maar daarna geen verklaring aflegt, heeft de beneficiaire aanvaarding nog niet voltooid.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Een onbekende schuld kan na zuivere aanvaarding grote financiële gevolgen hebben. Erfgenamen doen er daarom verstandig aan vóór de aanvaarding onderzoek te doen naar bankrekeningen, uitkeringen, belastingen, leningen, terugvorderingen en lopende overeenkomsten.

Wordt pas daarna een werkelijk onverwachte schuld ontdekt, dan is snel handelen noodzakelijk. Noteer de datum waarop de schuld bekend werd, bewaar de brief of e-mail waarin deze is gemeld en laat binnen de wettelijke termijn beoordelen of een verzoek op grond van artikel 4:194a BW mogelijk is.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBMNE:2026:7475

Bron: Rechtbank Midden-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 26 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Ex-partner toch erfgenaam? Omschrijving in het testament gaf de doorslag

Een vrouw was in een testament uit 2006 als enige erfgenaam aangeduid als “mijn vriendin en levenspartner”. De relatie en samenleving eindigden in 2008. De rechtbank oordeelde dat de erfstelling alleen was bedoeld voor de periode waarin die relatie nog bestond, waardoor het enige kind volgens het wettelijke erfrecht erfde.

Datum uitspraak: 30 september 2026
Publicatiedatum: 16 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Leeuwarden
Rechtsgebied: Erfrecht en nalatenschappen

Testament bleef na de relatiebreuk ongewijzigd

Een man had in 2006 zijn toenmalige partner tot enige erfgenaam benoemd. In het testament werd zij aangeduid als “mijn vriendin en levenspartner”, gevolgd door haar naam en verdere persoonsgegevens. Zijn dochter kreeg enkele persoonlijke zaken gelegateerd en was daarnaast opgenomen als verwachter in een tweetrapsmaking.

De relatie eindigde in 2008. Ook de samenlevingsovereenkomst werd toen notarieel beëindigd en de gezamenlijke woning werd verdeeld. Er werd wel een concept voor een nieuw testament opgesteld waarin de dochter als enige erfgenaam werd genoemd, maar dit concept is nooit als testament ondertekend.

De man kreeg later een nieuwe relatie en ging kort voor het overlijden van zijn nieuwe partner een geregistreerd partnerschap met haar aan. Hij overleed in 2025 zonder het testament uit 2006 formeel te hebben herroepen of vervangen.

Was “vriendin en levenspartner” alleen een beschrijving?

De voormalige partner stelde dat zij met naam en toenaam tot erfgenaam was benoemd. Volgens haar waren de woorden “vriendin en levenspartner” slechts een beschrijving van de situatie in 2006. De dochter stelde juist dat de benoeming alleen gold zolang de affectieve relatie bestond.

Een testament wordt volgens artikel 4:46 BW uitgelegd aan de hand van de verhoudingen die de erflater kennelijk wilde regelen en de omstandigheden waaronder het testament is gemaakt. Daarbij kunnen latere feiten soms inzicht geven in de oorspronkelijke bedoeling.

De rechtbank vond de uitdrukkelijke omschrijving “mijn vriendin en levenspartner” niet zonder betekenis. De erfstelling werd zo uitgelegd dat zij alleen gold tijdens de periode waarin de vrouw daadwerkelijk de vriendin en levenspartner van de erflater was. De relatie was al in 2008 beëindigd en beide betrokkenen hadden daarna andere relaties gekregen.

De voormalige partner kon daarom geen rechten meer ontlenen aan de erfstelling. Omdat eerdere testamenten in het document uit 2006 waren herroepen en er geen later geldig testament was, gold het wettelijke erfrecht. De dochter was als enig kind de enige erfgenaam.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Een relatiebreuk zorgt niet in alle gevallen automatisch voor het vervallen van een testamentaire benoeming. De precieze bewoordingen van het testament en de omstandigheden waaronder het is opgesteld kunnen beslissend zijn. Een rechterlijke uitleg achteraf blijft bovendien onzeker en kan tot kostbare familieprocedures leiden.

Het niet-ondertekende concepttestament had de eerdere uiterste wil niet vervangen. Wie na een scheiding, relatiebreuk, nieuw huwelijk of geregistreerd partnerschap een andere erfgenaam wil aanwijzen, moet daarom bij de notaris een nieuw testament laten passeren. Het is verstandig daarnaast begunstigingen bij verzekeringen, pensioenregelingen en bankproducten opnieuw te controleren.

ECLI: ECLI:NL:RBNNE:2026:4254

Bron: Rechtbank Noord-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 16 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Onterfd kind heeft recht op stukken voor berekening legitieme portie

Een onterfd kind kon zijn legitieme portie niet berekenen doordat zijn zus onvoldoende informatie over de nalatenschappen van hun ouders verstrekte. De rechter verplichtte haar onder meer boedelbeschrijvingen, bankgegevens, belastingaangiften en informatie over schenkingen af te geven. Zij kreeg daarvoor één maand na betekening van het vonnis.

Datum: 30 september 2026, gepubliceerd op 8 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Overijssel, locatie Almelo
Rechtsgebied: Erfrecht en nalatenschappen

Wie als kind is onterfd, kan in veel gevallen nog aanspraak maken op de legitieme portie. Voor de berekening daarvan is informatie nodig over de bezittingen, schulden en bepaalde schenkingen van de overledene. De Rechtbank Overijssel verduidelijkt welke informatie voor de legitieme portie in een concrete nalatenschapszaak moest worden verstrekt.

Informatie bleef lange tijd uit

Een zoon en dochter waren de enige kinderen van hun inmiddels overleden ouders. Beide ouders hadden de zoon bij testament onterfd. De zoon deed via zijn advocaat een beroep op zijn legitieme portie en vroeg zijn zus om de noodzakelijke financiële gegevens. Ondanks herhaalde verzoeken vanaf december 2024 waren de stukken ten tijde van de procedure nog niet verstrekt.

De rechter vond de zaak spoedeisend. Banken bewaren oude gegevens namelijk niet onbeperkt. Volgens de aangevoerde en niet weersproken informatie worden bankgegevens veelal vijf tot zeven jaar bewaard. Verder uitstel kon het daarom steeds moeilijker maken om de omvang van de nalatenschappen te reconstrueren.

Welke stukken moesten worden verstrekt?

Op grond van artikel 4:78 BW kan een legitimaris aanspraak maken op inzage in en afschrift van de stukken die nodig zijn om de legitieme portie te berekenen. In deze zaak moest de zus binnen één maand onder meer verstrekken:

  • een volledige en controleerbare boedelbeschrijving van beide nalatenschappen;
  • bewijsstukken van bezittingen en schulden, waaronder beschikbare taxatierapporten;
  • informatie en bewijs over verkochte bezittingen en verkoopopbrengsten;
  • overzichten en afschriften van betaal-, spaar- en beleggingsrekeningen over de relevante periode;
  • aangiften inkomstenbelasting en erfbelasting;
  • informatie over bepaalde schenkingen en giften;
  • een eventueel opgemaakte akte van huwelijkse voorwaarden.

Als nog geen boedelbeschrijving bestond, moest de zus deze zelf opmaken of binnen dezelfde termijn een notaris opdracht geven. Zij moest zich inspannen om ontbrekende stukken te verkrijgen en uitleggen waarom bepaalde informatie eventueel niet meer beschikbaar was.

Voorlopig geen dwangsom

De rechter legde nog geen dwangsom op. De zus had tijdens de procedure verklaard bereid te zijn de stukken te verzamelen. De rechter liet wel uitdrukkelijk open dat een dwangsom later alsnog aan de orde kan komen als zij niet meewerkt.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Een erfgenaam of executeur kan niet volstaan met de mededeling dat er weinig of niets te verdelen valt. Een legitimaris moet de berekening kunnen controleren aan de hand van verifieerbare stukken. Welke gegevens precies nodig zijn, hangt af van de nalatenschap en van eventuele schenkingen vóór het overlijden.

Voor een onterfd kind is het verstandig om het beroep op de legitieme portie en het informatieverzoek schriftelijk en aantoonbaar te doen. Benoem daarbij zo concreet mogelijk welke stukken nodig zijn. Wacht niet onnodig lang, omdat bewijs kan verdwijnen en voor het inroepen van de legitieme portie wettelijke termijnen gelden.

Uitspraak: ECLI:NL:RBOVE:2026:6034.

Bron: Rechtbank Overijssel, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 8 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Verkoop vastgoed onder waarde telt mee voor legitieme portie

Een moeder verkocht meerdere onroerende zaken aan één dochter voor een bedrag dat volgens deskundigen € 70.000 onder de werkelijke waarde lag. Het hof behandelt dit voordeel als een gift die meetelt bij de berekening van de legitieme portie van de andere dochter. Ook een renteloze lening en ontbrekende financiële informatie speelden in de procedure een belangrijke rol.

Uitspraak: 11 augustus 2026, Gerechtshof Den Haag
Gepubliceerd: 25 september 2026
Rechtsgebied: Erfrecht, giften en legitieme portie

Een moeder verkocht meerdere onroerende zaken aan één dochter voor een bedrag dat volgens deskundigen € 70.000 onder de werkelijke waarde lag. Het hof behandelt dit voordeel als een gift die meetelt bij de berekening van de legitieme portie van de andere dochter. Ook een renteloze lening en ontbrekende financiële informatie speelden een belangrijke rol.

Verkoopprijs lager dan de werkelijke waarde

De moeder had vier onroerende zaken voor in totaal € 621.000 aan één dochter verkocht. Drie door het hof benoemde deskundigen waardeerden deze zaken op de relevante peildatum gezamenlijk op € 691.000. Het hof neemt het deskundigenrapport over en stelt vast dat de dochter daardoor een voordeel van € 70.000 heeft ontvangen.

Dat voordeel wordt als gift betrokken bij de berekening van de legitimaire massa. Daarnaast had de moeder de koopsom van € 621.000 renteloos aan dezelfde dochter geleend. Het rentevoordeel was in een eerder arrest al als een gift van € 37.260 aangemerkt.

Berekening van de legitieme portie

Door de giften van € 70.000 en € 37.260 verhoogde het hof de legitimaire massa met in totaal € 107.260. De legitieme portie van de andere dochter werd vervolgens berekend op € 410.122. Na aftrek van giften die zij zelf eerder had ontvangen, resteerde volgens het hof een aanspraak van € 288.981.

De executeur moest uit de nalatenschap nog een aanvullend bedrag van € 25.815 betalen, vermeerderd met wettelijke rente. De wettelijke uitgangspunten voor de berekening van de legitimaire massa en het meetellen van giften zijn te vinden in artikel 4:65 BW en artikel 4:67 BW.

Bankafschriften en andere stukken moesten worden verstrekt

Het hof verplichtte de dochter die tevens executeur was om onder meer bankafschriften van Nederlandse, Franse en Zwitserse rekeningen en de koopovereenkomst van een Franse woning te verstrekken. Bij niet-tijdige afgifte verbeurt zij een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 100.000.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Een verkoop aan één kind tegen een te lage prijs kan gedeeltelijk een gift zijn, ook wanneer formeel een koopovereenkomst is gesloten. Ook het renteloos verstrekken van een groot geldbedrag kan een bevoordeling opleveren die bij de legitieme portie moet worden betrokken.

Voor een legitimaris zijn taxaties, bankafschriften, koopovereenkomsten en informatie over leningen daarom vaak essentieel. Het is verstandig deze stukken vroegtijdig op te vragen en de waarde van vastgoed op de juiste peildatum deskundig te laten vaststellen. Het informatierecht van een legitimaris is onder meer geregeld in artikel 4:78 BW.

Bron: Gerechtshof Den Haag, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 25 september 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Vruchtgebruik en Blote Eigendom in het Erfrecht

In het erfrecht zorgt het vruchtgebruik van een woning, waarbij de langstlevende partner het recht behoudt om de woning te gebruiken, regelmatig voor conflicten met de blote eigenaars, vaak kinderen uit eerdere relaties. Geschillen ontstaan als de langstlevende partner en de kinderen verschillende belangen hebben in het beheer of verkoop van de woning. Dit artikel biedt een diepgaand overzicht van de juridische rechten, plichten en valkuilen rondom vruchtgebruik en blote eigendom, en geeft inzicht in oplossingen om deze vaak emotionele conflicten op te lossen.

In het Nederlandse erfrecht is de regeling van vruchtgebruik en blote eigendom een complexe en vaak gevoelig liggende kwestie die geregeld leidt tot geschillen. Vooral als er sprake is van een langstlevende partner en kinderen uit een eerdere relatie, kunnen er uiteenlopende belangen zijn. Dit artikel bespreekt wat vruchtgebruik en blote eigendom precies inhouden, de rechten en plichten van de betrokken partijen, en biedt inzicht in juridische stappen die erfgenamen en vruchtgebruikers kunnen ondernemen om problemen te voorkomen of op te lossen.

Wat Zijn Vruchtgebruik en Blote Eigendom?

Vruchtgebruik is een juridisch recht dat aan een persoon, de vruchtgebruiker, het recht geeft om een goed te gebruiken en daarvan de vruchten te genieten, zonder dat deze persoon de volledige eigenaar is van het goed. Het goed, in dit geval vaak een woning, blijft juridisch eigendom van de blote eigenaar. De blote eigendom ligt meestal bij de erfgenamen, vaak kinderen, terwijl de langstlevende partner of een andere persoon als vruchtgebruiker wordt aangewezen.

Wettelijke Basis en Praktische Situatie

Wanneer een persoon overlijdt en een partner achterlaat, kan het vruchtgebruik bij testament worden bepaald. In veel gevallen wordt het vruchtgebruik van de woning aan de langstlevende partner toebedeeld. Dit geeft de langstlevende partner het recht om de woning te blijven bewonen of te verhuren, terwijl de kinderen blote eigenaar worden en later, na het overlijden van de langstlevende, volledige eigenaar.

Het Testament en Vruchtgebruik

Vaak legt een testament vast wie het vruchtgebruik krijgt en onder welke voorwaarden. Hierin wordt het recht van de vruchtgebruiker meestal goed omschreven, maar ondanks deze beschrijvingen kunnen er toch conflicten ontstaan. Bijvoorbeeld wanneer de langstlevende partner bepaalde investeringen wil doen in de woning die de blote eigenaren niet nodig of zelfs ongewenst vinden. Dit leidt tot spanningen, vooral wanneer de kinderen uit een eerdere relatie de blote eigenaars zijn en het idee hebben dat hun belang wordt geschaad.

Veelvoorkomende Geschillen bij Vruchtgebruik en Blote Eigendom

Conflicten ontstaan vaak door verschillende opvattingen over het beheer, onderhoud en de eventuele verkoop van de woning. Hieronder worden enkele veelvoorkomende geschillen besproken.

  1. Onderhoud en Verbouwingen
    Een vaak terugkerend conflict betreft de vraag wie verantwoordelijk is voor het onderhoud van de woning en of er verbouwingen nodig zijn. De langstlevende partner als vruchtgebruiker heeft baat bij een comfortabel en goed onderhouden huis, terwijl de kinderen als blote eigenaars er belang bij hebben dat de waarde van de woning niet onnodig vermindert. Volgens de wettelijke regels draagt de vruchtgebruiker gewoonlijk de onderhoudskosten, maar grotere renovaties of verbouwingen kunnen op de blote eigenaar aankomen.
  2. Verhuur van de Woning
    In bepaalde situaties kan de vruchtgebruiker besluiten om de woning te verhuren, bijvoorbeeld wanneer hij of zij zelf niet langer in de woning kan wonen. Hoewel de vruchtgebruiker dit recht heeft, kan dit tot conflicten leiden met de blote eigenaars die mogelijk geen belang hebben bij verhuur en de voorkeur geven aan verkoop. De verhuur kan bovendien invloed hebben op de uiteindelijke verkoopwaarde van de woning, wat voor de blote eigenaars een probleem kan vormen.
  3. Verkoop van de Woning
    Een ander veelvoorkomend geschil is de verkoop van de woning. De vruchtgebruiker kan hier niet zonder meer toe overgaan zonder toestemming van de blote eigenaars. Tegelijkertijd kunnen de blote eigenaars, vaak de kinderen uit een eerdere relatie, de woning evenmin verkopen zolang het vruchtgebruik nog loopt. In sommige gevallen kan dit een patstelling veroorzaken, vooral als de erfgenamen de voorkeur geven aan een snelle liquidatie van het erfdeel.
  4. De Wens om de Woning te Gebruiken door Kinderen
    De blote eigenaars hebben formeel geen recht om de woning te betreden of te gebruiken zolang het vruchtgebruik bestaat. Toch kan er emotionele druk ontstaan wanneer kinderen de wens hebben om bijvoorbeeld in het ouderlijk huis te wonen. Als de langstlevende partner vruchtgebruiker is en niet van plan is de woning te verlaten, kan dit leiden tot spanningen en onenigheid binnen de familie.

Juridische Oplossingen en Preventieve Maatregelen

Er bestaan verschillende juridische en preventieve maatregelen die kunnen helpen om geschillen over vruchtgebruik en blote eigendom op te lossen of te voorkomen.

  1. Heldere Testamentaire Bepalingen
    Het is mogelijk om in het testament duidelijke afspraken te maken over het vruchtgebruik en de verplichtingen van de vruchtgebruiker. Door een gedetailleerde beschrijving te geven van wat het vruchtgebruik inhoudt en welke beperkingen er zijn, kunnen toekomstige geschillen worden geminimaliseerd.
  2. Afkoopregeling Vruchtgebruik
    In sommige gevallen kunnen de partijen overeenkomen om het vruchtgebruik af te kopen. Dit betekent dat de blote eigenaars een vergoeding betalen aan de vruchtgebruiker, zodat het vruchtgebruik eindigt en de woning kan worden verkocht of anderszins kan worden beheerd zonder verdere conflicten.
  3. Mediation
    Bij conflicten tussen erfgenamen en de vruchtgebruiker kan een mediator helpen om tot een gezamenlijke oplossing te komen. Een mediator zorgt ervoor dat beide partijen hun standpunten kunnen delen en kan bijdragen aan een compromis, wat vaak sneller en minder kostbaar is dan een juridische procedure.
  4. Rechterlijke Bemiddeling
    Als mediation niet slaagt, kunnen erfgenamen en vruchtgebruikers hun zaak aan de rechter voorleggen. De rechter kan dan beslissen over het voortzetten of beëindigen van het vruchtgebruik. Hoewel dit vaak een laatste redmiddel is, kan een rechterlijke uitspraak helpen om geschillen definitief op te lossen.
  5. Overeenkomst tussen Vruchtgebruiker en Blote Eigenaars
    Een vruchtgebruikovereenkomst tussen de erfgenamen en de vruchtgebruiker kan vooraf worden opgesteld. Hierin kunnen afspraken worden vastgelegd over onderhoudskosten, verhuur, en andere zaken die vaak tot conflicten leiden. Deze overeenkomst kan dienen als basis voor de rechten en plichten van de betrokkenen en kan voorkomen dat er in de toekomst onenigheid ontstaat.

Conclusie

Vruchtgebruik en blote eigendom zijn essentiële onderdelen van het Nederlandse erfrecht, maar leiden vaak tot complexe en emotionele conflicten, vooral in samengestelde gezinnen. Door een duidelijk testament, het maken van vruchtgebruikovereenkomsten, en het inzetten van mediation of rechterlijke bemiddeling kunnen deze geschillen beter worden beheerd. Het is van belang dat erfgenamen en vruchtgebruikers zich bewust zijn van hun rechten en plichten, en tijdig juridische hulp inschakelen om escalatie te voorkomen.

Wilt u meer weten over dit onderwerp, stel dan vrijblijvend een vraag via advocaten.nl of bel met 0900-advocaten

Onterving van kinderen en de legitieme portie: De juridische uitdagingen bij onterving

Onterving van kinderen is een gevoelig onderwerp dat vaak tot juridische conflicten binnen families leidt. Hoewel ouders de vrijheid hebben om een kind te onterven, beschermt de wet onterfde kinderen door hen recht te geven op de legitieme portie. Dit artikel bespreekt de juridische aspecten van onterving en de mogelijkheden die kinderen hebben om hun legitieme deel op te eisen.

Het onterven van kinderen is een van de meest controversiële en emotionele onderwerpen binnen het erfrecht. Hoewel ouders in Nederland de vrijheid hebben om hun bezittingen naar wens na te laten, hebben kinderen die onterfd worden nog steeds recht op een deel van de nalatenschap. Dit deel staat bekend als de legitieme portie en is bedoeld om kinderen te beschermen tegen volledige onterving.

In dit artikel behandelen we de juridische aspecten van onterving, de legitieme portie, en de conflicten die vaak ontstaan rondom deze kwesties. We bespreken ook de stappen die onterfde kinderen kunnen nemen om hun rechtmatige deel van de erfenis op te eisen en welke juridische procedures daarbij een rol spelen.

1. Wat betekent onterving?

Onterving is het proces waarbij een ouder expliciet in een testament vastlegt dat een kind geen aanspraak kan maken op een deel van de erfenis. Dit gebeurt meestal als gevolg van persoonlijke conflicten of omdat de ouder ervoor kiest om het vermogen aan anderen na te laten, zoals de partner, vrienden of een goed doel. Hoewel ouders het recht hebben om een kind in een testament te onterven, zijn er wettelijke beperkingen.

In Nederland kunnen ouders hun kinderen namelijk niet volledig onterven. De wet beschermt kinderen door hen altijd recht te geven op een minimumaandeel van de erfenis, ook wel de legitieme portie genoemd​.

2. De legitieme portie: bescherming tegen volledige onterving

De legitieme portie is het wettelijke recht van een kind op een deel van de nalatenschap van een ouder, zelfs wanneer het kind in het testament is onterfd. Dit recht kan door het kind worden opgeëist, maar het kind ontvangt geen goederen of specifieke bezittingen, zoals in het geval van erfgenamen die niet zijn onterfd. De legitieme portie is namelijk altijd een vordering in geld​.

De hoogte van de legitieme portie is vastgesteld op de helft van wat het kind zou hebben gekregen indien er geen testament was opgesteld. Dit betekent dat als de ouder zonder testament zou zijn overleden, het kind normaal gesproken recht zou hebben op een gelijk deel met andere erfgenamen. Bij onterving wordt dat recht verminderd tot de helft van dat oorspronkelijke erfdeel.

Voorbeeld:

Als een ouder twee kinderen heeft en één daarvan onterft, dan zou elk kind zonder testament recht hebben gehad op 50% van de nalatenschap. De legitieme portie van het onterfde kind bedraagt dan 25% van de nalatenschap, oftewel de helft van zijn oorspronkelijke erfdeel​.

3. Hoe kan de legitieme portie worden opgeëist?

Wanneer een kind onterfd is, kan het binnen vijf jaar na het overlijden van de ouder aanspraak maken op de legitieme portie. Dit gebeurt door een formeel verzoek in te dienen bij de executeur van de nalatenschap of bij de overige erfgenamen. Als de erfgenamen niet bereid zijn om de legitieme portie uit te betalen, kan het onterfde kind naar de rechter stappen om zijn of haar recht te claimen​.

Het is belangrijk dat het onterfde kind tijdig actie onderneemt, omdat het recht op de legitieme portie kan verjaren na de termijn van vijf jaar. De verjaringstermijn begint te lopen op de dag van het overlijden van de ouder.

4. Conflicten rondom de legitieme portie

De toewijzing van de legitieme portie leidt vaak tot conflicten tussen de onterfde kinderen en de overige erfgenamen. Dit kan verschillende oorzaken hebben:

  • Emotionele spanningen: Onterving wordt vaak gezien als een afwijzing, wat emotionele wonden kan veroorzaken en tot ruzies kan leiden tussen de erfgenamen.
  • Verschillen in interpretatie van het testament: Onterfde kinderen en overige erfgenamen kunnen het oneens zijn over de interpretatie van de bepalingen in het testament, vooral wanneer het onduidelijk is hoe de nalatenschap verdeeld moet worden.
  • Geschillen over de waarde van de nalatenschap: De legitieme portie is een geldvordering die gebaseerd is op de waarde van de nalatenschap. Het vaststellen van deze waarde kan ingewikkeld zijn, vooral wanneer de nalatenschap bestaat uit onroerend goed of andere bezittingen waarvan de waarde moeilijk te bepalen is.

5. Uitsluiting van de legitieme portie in een testament

Hoewel ouders hun kinderen niet volledig kunnen onterven, kunnen zij in sommige gevallen de legitieme portie beperken of zelfs uitsluiten via een testament. Dit kan echter alleen in zeer specifieke situaties, zoals wanneer het kind zich ernstig heeft misdragen ten opzichte van de ouder of familieleden.

De mogelijkheden om de legitieme portie te beperken zijn echter zeer beperkt, en de rechter zal bij een geschil zorgvuldig beoordelen of er voldoende grond is om het kind het recht op de legitieme portie te ontzeggen.

6. Het belang van mediation bij erfrechtelijke conflicten

Conflicten rondom onterving en de legitieme portie kunnen langdurige juridische procedures tot gevolg hebben. Het inschakelen van een mediator kan helpen om de communicatie tussen de erfgenamen te verbeteren en tot een oplossing te komen zonder dat een rechterlijke procedure nodig is. Mediation kan bijdragen aan een oplossing die voor alle partijen acceptabel is, zonder de emotionele belasting die een juridische strijd vaak met zich meebrengt.

7. Juridische stappen bij onenigheid

Als mediation niet slaagt of als de erfgenamen niet bereid zijn om de legitieme portie te betalen, kan het onterfde kind naar de rechter stappen om zijn recht te claimen. Dit gebeurt door middel van een civiele procedure waarin de rechter bepaalt hoe de nalatenschap moet worden verdeeld en of het kind recht heeft op de legitieme portie.

De rechter zal de waarde van de nalatenschap beoordelen en bepalen hoeveel het onterfde kind toekomt. Daarnaast kan de rechter de overige erfgenamen verplichten om het kind uit te betalen. In sommige gevallen kan de rechter ook beslissen over andere aspecten van de nalatenschap, zoals de verdeling van onroerende goederen​.

8. Wat zijn de gevolgen van het niet uitkeren van de legitieme portie?

Als de erfgenamen weigeren om de legitieme portie uit te keren, kan dit leiden tot juridische sancties. De rechter kan een dwangsom opleggen om de erfgenamen te dwingen tot betaling. In ernstige gevallen kan de nalatenschap zelfs in vereffening worden gesteld, wat betekent dat een externe vereffenaar wordt aangesteld om de bezittingen van de overledene te verdelen​.

Conclusie

Onterving van kinderen is een complex juridisch proces dat vaak tot conflicten leidt binnen families. Hoewel ouders het recht hebben om hun kinderen te onterven, kunnen deze kinderen nog steeds aanspraak maken op de legitieme portie, een geldvordering die hen beschermt tegen volledige onterving. Door tijdig juridische stappen te ondernemen en, waar mogelijk, mediation in te schakelen, kunnen erfgenamen en onterfde kinderen de verdeling van de nalatenschap op een rechtvaardige en efficiënte manier afhandelen.

Heeft u te maken met een onterving of een geschil over de legitieme portie? Neem dan contact op met een info@advocaten.nl om uw rechten te beschermen en de nalatenschap op de juiste manier af te handelen. U kunt ook bellen met 0900-advocaten voor meer informatie, of een formulier invullen op advocaten.nl.

Hoe wordt een legitieme portie berekend?

Het Nederlandse erfrecht verleent kinderen het recht op een legitieme portie, zelfs als ze zijn onterfd. Deze portie wordt berekend op basis van de legitimaire massa en het erfdeel volgens het versterferfrecht. De legitieme portie is een financiële vordering en kan pas na 6 maanden na het overlijden worden opgeëist. Het recht hierop moet binnen 5 jaar na het overlijden worden geclaimd, en er bestaat recht op inzage in de berekeningen en documenten

In de Nederlandse erfrechtelijke context is het niet mogelijk om uw kinderen volledig te onterven, terwijl u via een testament wel kunt bepalen dat uw partner of echtgenoot geen aanspraak maakt op de nalatenschap. Maar wat houdt precies een legitieme portie in en hoe wordt deze berekend?

De legitieme portie, ook bekend als het kindsdeel, vertegenwoordigt het deel van de erfenis dat kinderen volgens de wet altijd toekomt. Anders dan een onterfde partner of echtgenoot, heeft een kind dus altijd recht op een deel van de erfenis.

Voor een goed begrip volgen hierna enkele begrippen die van belang zijn. Een afstammeling is een kind van de overledene. Een legitimaris is een afstammeling die aanspraak kan maken op een legitieme portie. De legitimaire massa is het saldo waaruit de legitieme portie wordt berekend. Het versterferfrecht is van toepassing wanneer er geen testament is opgesteld.

Berekening legitieme portie

Wanneer een ouder een kind heeft onterfd, dient de legitieme portie te worden berekend. Het resulterende bedrag uit deze berekening is het enige dat het kind zal ontvangen. De wet voorziet in een eenvoudige formule voor de berekening van de legitieme portie: Legitieme portie = [legitimaire massa] x [erfdeel volgens versterferfrecht x 1/2].

Berekening van de legitimaire massa

Om de legitieme portie te kunnen bepalen, moet eerst de legitimaire massa worden vastgesteld. Hierbij wordt de waarde van de bezittingen van de nalatenschap op het moment van overlijden verminderd met de schulden van de nalatenschap. Niet alle schulden van de nalatenschap worden echter meegeteld, zoals de kosten van de executeur en schulden uit legaten.

Na deze berekening moeten eventuele giften die tijdens het leven zijn gedaan, worden beoordeeld. Niet alle giften komen in aanmerking voor berekening; giften aan de echtgenoot tellen bijvoorbeeld niet mee, maar giften aan een kind wel. De relevante giften worden opgeteld bij het saldo van de waarde van de bezittingen minus de waarde van de schulden.

Eenmaal vastgesteld wat de legitimaire massa is, kan de legitieme portie worden berekend.

Legitieme portie is een geldvordering

De legitieme portie is een financiële vordering, wat betekent dat de legitimaris geen recht heeft op fysieke eigendommen zoals kostbare schilderijen, een antieke stoel of de auto van de overledene. Het is de gezamenlijke verantwoordelijkheid van de erfgenamen om deze geldvordering uit te keren, of van de executeur als die is aangesteld.

Wanneer is de legitieme portie opeisbaar?

De legitieme portie kan pas 6 maanden na het overlijden worden opgeëist. In een testament kan worden bepaald dat deze vordering pas opeisbaar is na het overlijden van de langstlevende ouder. Om aanspraak te maken op de legitieme portie, moet de legitimaris binnen 5 jaar na het overlijden verklaren dat hij of zij deze wenst te ontvangen. Deze termijn kan niet worden verlengd. Als de verklaring te laat komt, vervalt het recht op de legitieme portie. De 5-jaarstermijn kan worden ingekort door de legitimaris te verzoeken binnen een redelijke termijn aan te geven of hij of zij aanspraak wil maken op de legitieme portie. Indien er binnen deze termijn geen bevestiging komt, vervalt het recht op uitbetaling.

Recht op inzage

Het is niet altijd eenvoudig om de hoogte van de legitieme portie nauwkeurig te berekenen, en soms kan het lastig zijn om de berekening te verifiëren. Daarom bepaalt de wet dat er recht bestaat op inzage en een afschrift van alle documenten die nodig zijn om de berekening te kunnen maken, zoals bankafschriften, belastingaangiftes en taxatierapporten.

Hulp nodig bij de berekening van een legitieme portie of vragen over het recht op uitbetaling ervan? Wilt u meer weten over dit onderwerp, stel dan uw vraag aan advocaten.nl of bel met 0900-advocaten.

Schenking En Inbrengplicht Bij Erfenis

Ouders die tijdens hun leven een schenking doen aan één van hun kinderen, bevoordelen hiermee dat kind boven andere kinderen. Die bevoordeling werd vóór 2003 automatisch ongedaan gemaakt door de inbrengplicht, na 2003 dient dit bij de schenking schriftelijk te worden bedongen. De inbrengplicht betekent dat de schenking wordt verrekend met het later te bepalen erfdeel. Hiermee voorkomt men dat een erfgenaam ten opzichte van de ander wordt bevoordeeld. Enkele haken en ogen leest u hieronder.

Vóór 1 januari 2003: Automatisch inbrengplicht tenzij

Het erfrecht gold tot 1 januari 2003 bepaalt dat wat een kind bij leven werd geschonken door een ouder in mindering komt van zijn erfdeel na het overlijden van die ouder. Door de verrekening van de waarde van de schenking met het erfdeel wordt dan bereikt dat elke erfgenaam een gelijk deel ontving; Door de schenking bij leven te beschouwen als een voorschot op de erfenis, konden erfgenamen niet bevoordeeld worden voor andere erfgenamen.
Er was een uitzondering die de ouder zelf bepaalde. Bij de akte van schenking of nadien in het testament kon het kind worden vrijgesteld van inbrengplicht.

Na 1 januari 2003: geen inbrengplicht tenzij

Na 1 januari 2003 geldt de omgekeerde regel; De hier bedoelde schenking aan die erfgenaam hoeft niet te worden ingebracht in de nalatenschap van de ouder, behalve als de ouder dat in de schenkingsakte uitdrukkelijke bepaalde. Overigens kan bij testament alsnog worden bepaald dat een schenking niet hoeft worden ingebracht. Het omgekeerde kan echter weer niet. Is bij de schenking bepaald dat deze niet hoeft te worden ingebracht, dan kan niet bij testament alsnog die inbrengplicht in het leven worden geroepen.

Voorbeeld

Stel als voorbeeld een ouder met 2 kinderen, die één kind 250.000,- schenkt voor de aankoop van een woning. Het andere kind ontvangt niets. Indien bij deze schenking niet wordt bepaald dat deze schenking dient te worden ingebracht in de nalatenschap bij het overlijden van de ouder, dan wordt dit kind volgens de huidige regels bevoordeeld met € 250.000,-
Wordt evenwel bij de schriftelijke vastlegging van de schenking bepaald dat het kind een inbrengplicht heeft, dan wordt deze schenking bij de vaststelling van het kindsdeel verrekend met het erfdeel. Aldus dient voor de vaststelling van de nalatenschap eerst het bedrag van de schenking “fictief” te worden ingebracht, zodat de omvang van de nalatenschap wordt vermeerderd met € 250.000,-. Stel dat de ouder € 250.000,- nalaat, dan wordt deze fictief vermeerderd met € 250.000,-, zodat € 500.000,- (de omvang van de nalatenschap na de fictieve inbreng) ter verdeling overblijft. Elk kind ontvang € 250.000,-. Het erfdeel van het kind die de schenking ontving wordt verrekend met de waarde van die schenking. Dit kind ontvangt dus bij de verdeling van de de nalatenschap niets. € 250.000,- wordt toegescheiden aan het andere kind.

De waardebepaling van de schenking

Soms zitten er decennia tussen de schenking en het openvallen van de nalatenschap. Schenkingen verricht voor 1 januari 2003 worden in mindering gebracht op het erfdeel, tenzij bij akte of bij testament anders is bepaald. Hoewel de wet na 2003 is veranderd, dienen schenkingen die zijn gedaan onder het oude recht van vóór 2003 nog steeds te worden ingebracht, tenzij het testament anders bepaald.

De waarde van een schenking die fictief dient te worden ingebracht is doorgaans de waarde ten tijde van de prestatie.
Er zijn uitzonderingen op deze hoofdregel opgenomen in de wet: artikel 4:66 Burgerlijk Wetboek: zoals een schenkingen die pas ten volle na het overlijden van de ouder worden genoten, een schenkingen onder voorbehoud van het genot van het goed door de ouder, en de verschaffing van een aan het leven van de ouder gebonden recht door de ouder. De waarde wordt dan bepaald de waarde onmiddellijk na het overlijden.

Inkorting en toerekening

Soms heeft een ouder tijdens zijn leven al zoveel geschonken aan een kind dat het kind wordt onterfd. Meer over onterving leest u hier. en hier.
Maar een onterfd kind kan recht hebben op een in de wet vastgelegd wettelijk erfdeel, de zogenaamde legitieme portie: het kind kan ten alle tijde een beroep doen op de legitieme, de helft van het wettelijk erfdeel.

Teneinde dit erfdeel te berekenen dienen alle gedane schenkingen, ongeacht of er inbrengplicht bestaat of niet of en welke erfgenaam de schenking is gedaan, bij de nalatenschap te worden opgeteld (fictief ingebracht); Op deze waarde wordt de legitieme portie gebaseerd. De ontvangen schenkingen worden daarop echter weer in mindering gebracht.

Indien een erfgenaam, die niet is onterfd, wordt geconfronteerd met de schenkingen aan het onterfde kind, en zelfs na de fictieve inbreng bemerkt dat zijn legitieme geschonden is (deze erfgenaam ontvangt dan minder dan de helft van zijn wettelijk erfdeel) kan deze erfgenaam als legitimaris (die zijn legitieme opeist) vorderen dat eerder gedane schenkingen, ook die aan het onterfde kind, geheel of gedeeltelijk dienen worden terugbetaald aan de nalatenschap (de gezamenlijke erfgenamen) zodat daaruit de opgevorderde legitieme kan worden betaald. Hierdoor wordt een schenking bij leven dus ‘ingekort’. Hiervan is sprake indien schenkingen tijdens leven aan één of meer legitimarissen gedaan zodanig omvangrijk zijn dat zelf de fictieve inbreng geen soelaas biedt. Er is nu geen sprake meer van een fictieve inbreng, maar het spiegelbeeld ervan.

Hebt u vragen over de afwikkeling van een nalatenschap, over de executeur of afwikkelingsbewindvoerder, bel dan met 0900-advocaten of zend een bericht aan advocaten.nl.

De Afwikkeling Van Een Nalatenschap: Conflict Met De Executeur?

Wanneer een executeur zijn taak niet goed vervult, door traag of ondoorzichtig handelen, onterecht schulden betaalt of onbegrijpelijk kosten in rekening brengt, staan de erfgenamen slechts enkele mogelijkheden open om daar iets aan te doen.

Bij de afwikkeling van een nalatenschap kent met 3 soorten executeurs, grofweg de 1, 2 en 3 sterren executeur genaamd. Meer daarover leest u hier.

De executeur wordt niet door de erfgenamen aangewezen, maar wordt door de erflater benoemd in het testament. De erfgenamen zijn daar aan gebonden.

De beheersexecuteur wikkelt de nalatenschap van een overledene af, maar mag deze niet verdelen. Voor de verdeling is dan weer de medewerking van de gezamenlijke erfgenamen noodzakelijk.
De beheersexecuteur is wat de titel inhoud: hij heeft het beheer over de nalatenschap. Hij betaalt schulden, en voor zover nodig liquideert hij goederen om de schuldeisers te voldoen. Maar ook dan is in enkele gevallen de medewerking van de erfgenamen noodzakelijk. Door het beheer en door het afleggen van een rekening en verantwoording aan het einde van het beheer wordt het voor de erfgenamen duidelijk wat de omvang van de nalatenschap en hoe groot dus ieders erfdeel is.

Voor de executeur-afwikkelingsbewindvoerder geldt nagenoeg hetzelfde, maar de afwikkelingsbewindvoerder heeft meer zelfstandige bevoegdheden. Hij kan ook zelf de verdeling tussen de erfgenamen tot stand brengen. De erfgenamen hebben zelf niet veel te zeggen over het beheer en de verdeling.

Problemen met de executeur.

De executeur wordt in de meeste gevallen niet door de erfgenamen aangewezen, maar wordt door de erflater benoemd in het testament. De erfgenamen zijn daar aan gebonden.

Wanneer een executeur zijn taak niet goed vervult, door trage afhandeling, ondoorzichtig handelen, of onterechte schulden betaalt of onbegrijpelijk kosten in rekening brengt, staan de erfgenamen maar enkele mogelijkheden open om daar iets aan te doen.

Welke maatregelen indien de executeur zijn werk niet doet?

Indien erfgenamen niet tevreden zijn met een executeur, omdat deze zijn taak niet naar behoren vervult, kunnen de erfgenamen actie ondernemen. Hieronder leest u welke maatregelen mogelijk zijn.

Ontslag van de executeur
Op verzoek van een of mee erfgenamen kan de kantonrechter een executeur ontslaan worden.

In artikel 4:149 sub f is bepaald dat de kantonrechter de executeur kan ontslaan op grond van gewichtige redenen, op verzoek van een mede-executeur, een erfgenaam of het openbaar ministerie, dan wel ambtshalve. De executeur kan ook tijdelijk geschorst worden, voor de duur van de ontslagprocedure, totdat een onderzoek naar de taakvervulling is verricht, en een definitieve beslissing volgt. Zoals uit dit artikel volgt kan niet iedereen het ontslag verzoeken; Een verzoek wordt in de praktijk meestal ingediend door een of meer ontevreden erfgenamen.
Ook de executeur zelf kan zijn ontslag aanvragen, indien hij zijn taak niet meer kan of wil vervullen en zijn dat geval zal de kantonrechter altijd overgaan tot ontslag.

Redenen voor het ontslag van de executeur

In de praktijk zijn de drie meest voorkomende reden voor ontslag

  • het niet of niet snel genoeg aanvaarden van de functie,
  • het te laat aanvangen van de werkzaamheden, of gewoon
  • slechte uitvoering van de noodzakelijke taken.

    Door traag handelen van de executeur kan immers schade ontstaan door het onbeheerd blijven van goederen en het ontstaan van nieuwe schulden. Ook kan door vertraging belangrijke administratie verloren gaan. De executeur kan ook worden ontslagen wanneer de taken niet goed of niet op tijd worden uitgevoerd.

De talmende executeur

Indien de executeur te lang wacht met het aanvaarden van zijn functie ontstaat er een probleem voor de erfgenamen: zij kunnen immers zelf niets doen om de nalatenschap af te wikkelen. Zij zijn gebonden aan de benoeming van de executeur. Maar de executeur dient deze volgens de wet wel eerst officieel te aanvaarden.
Indien de executeur er te lang over doet om zijn functie te aanvaarden, dan kunnen een of meer erfgenamen de kantonrechter vragen om een termijn te stellen aan de executeur. Na verloop van die termijn kan de in het testament genoemde persoon zijn taken als executeur niet meer aanvaarden.

Volgens de wet dient de executeur nadat hij de functie heeft aanvaard zijn taken ‘met bekwame spoed’ te gaan uitvoeren. Hij dient volgens het testament meestal binnen 3 tot 6 maanden na het overlijden een boedelbeschrijving te hebben gemaakt, en die ter kennis hebben gebracht aan de erfgenamen.

Alsnog ontslag slecht presterende executeur

Is de executeur echter in gebreke met zijn beheerstaken, door bijvoorbeeld geen boedelbeschrijving te maken, goederen onbeheerd te laten, geen informatie te geven aan de erfgenamen, dan kunnen de erfgenamen aan de kantonrechter alsnog verzoeken om de executeur te ontslaan.

Wanneer wordt de executeur ontslagen

Een ontevreden erfgenaam is geen uitzondering. Eén erfgenaam wil nu eenmaal meer of anders geïnformeerd worden dan een andere erfgenaam. Vaak heeft elke erfgenaam een eigen mening over de afwikkeling, en in veel gevallen spelen ook de persoonlijke verhoudingen een rol. Erfgenamen en executeur zijn niet zelden ook familie van elkaar. Een executeur handelt zelfstandig en hoeft voor de uitvoering van veel taken geen aanwijzingen van de erfgenamen op te volgen. Een conflict ligt dus altijd op de loer.

Indien een erfgenaam om een dringende reden het ontslag aanvraagt, dient de kantonrechter degelijk te onderzoeken of de klachten terecht zijn.

Grondige redenen voor een ontslag

De erfgenaam moet echter met hele grondige redenen komen, en zal daarvan ook duidelijke aanwijzingen moeten aanleveren in de vorm van schriftelijk bewijs. De aanvraag moet dan ook degelijk onderbouwd zijn en mag niet zomaar gestoeld zijn op persoonlijke onvrede, of een persoonlijk conflict.
Aan een werkelijk ontslag dienen gewichtige redenen ten grondslag te liggen, zoals wanbeheer (goederen blijven onbeheerd, schuldeisers gaan er van door met zaken, de boedelbeschrijving is zeer gebrekkig, of de executeur misbruikt bevoegdheden al of niet voor eigen gewin, of hij bevoordeelt een of meer erfgenamen, waar hij anderen benadeelt. De kantonrechter dient per geval te onderzoeken of de omstandigheid ernstig genoeg is om gewichtige redenen aan te nemen om tot ontslag van de executeur over te gaan.

De ontslagen executeur kan zijn werkzaamheden niet meteen staken, omdat de wet bepaalt dat zijn taak pas eindigt indien de nieuwe executeur of de erfgenamen zelf die taken gaan uitvoeren.

Vervanging van de executeur

Na ontslag dient in de meeste gevallen te worden voorzien in een vervangende executeur. Indien het testament een reserve executeur noemt, wordt deze benaderd en wordt die aangewezen om de taken voort te zetten.
Als het testament geen reserve-executeur noemt mag de kantonrechter alleen een nieuwe executeur aanwijzen als dit in het testament expliciet is bepaald. Indien het testament hierover zwijgt, moeten de erfgenamen in onderling overleg zelf de erfenis afwikkelen. Mogelijk met nog meer problemen tot gevolg.

Zelf afwikkelen na ontslag executeur

Dit zelf in onderling overleg de nalatenschap afwikkelen kan een probleem worden, indien de erfgenamen niet of niet snel tot overeenstemming kunnen komen. Kantonrechters voorzien dit meestal tijdig. Indien een aanvraag tot ontslag wordt ingediend door één of enkele ontevreden erfgenamen, maar alle overige erfgenamen zich afzijdig houden, of juist de executeur steunen, zal de kantonrechter extra kritisch zijn bij het onderzoek naar de gewichtige redenen.
Indien niet alle erfgenamen achter de ontslagaanvraag staan, zal het duidelijk zijn dat alleen in geval een nieuwe executeur de taken voortzet, problemen kunnen worden voorkomen. In het andere geval, dat zich geen nieuwe executeur aandient, of indien er geen reserve executeur is, zullen de erfgenamen, waar tussen al enige onenigheid is gerezen, aan zichzelf zijn overgelaten bij de afwikkeling van de nalatenschap. De problemen kunnen dan nog ernstiger worden. Die situatie voorspelt meestal weinig goeds voor een snelle en heldere afwikkeling en verdeling van de nalatenschap. Na ontslag van een executeur, en indien geen nieuwe executeur de taken voortzet, kan het vaak nog jaren duren alvorens de afwikkeling gereed is.

Wees terughoudend bij een ontslag aanvraag van de executeur

Men dient dus zeer terughoudend te zijn bij een aanvraag om ontslag van de executeur. De executeur zou immers in zo`n situatie, nog voordat de kantonrechter een besluit neemt, zelf zijn taak kunnen neerleggen of ontslag aan kunnen vragen, bijvoorbeeld wegens het ontbreken van het noodzakelijke vertrouwen bij de erfgenamen. Dan zijn de erfgenamen op zichzelf aangewezen om de nalatenschap af te wikkelen. Bij complexe nalatenschappen kan dat voor aanzienlijke problemen, hoge kosten en lange vertraging zorgen.

Hebt u vragen over de afwikkeling van een nalatenschap, over de executeur of afwikkelingsbewindvoerder, bel dan met 0900-advocaten of zend een bericht aan advocaten.nl.