Categorie: overeenkomst

Aannemer gaf te weinig prijsinformatie: consument kreeg € 5.350 terug

Een aannemer werkte op uurbasis aan een woning, maar gaf onvoldoende informatie over de totale kosten, materialen, btw en het ontbindingsrecht. Het prijsbeding voor materialen en later opgedragen werkzaamheden werd als oneerlijk beoordeeld. De aannemer kreeg zijn aanvullende factuur niet betaald en moest € 5.350 aan de consumenten terugbetalen.

Datum uitspraak: 16 oktober 2026
Publicatiedatum: 30 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Amsterdam
Rechtsgebied: Consumentenrecht, overeenkomstenrecht en aanneming van werk

Werkzaamheden aan de woning op basis van nacalculatie

Twee consumenten schakelden een aannemer in voor werkzaamheden in hun woning. De aannemer had vooraf per e-mail voorgesteld om op regiebasis te werken: de daadwerkelijk bestede uren, materialen, reistijd en parkeerkosten zouden worden gefactureerd. Het uurtarief bedroeg € 59,50 exclusief btw.

In de woning werd mondeling opdracht gegeven voor enkele concrete werkzaamheden, waaronder een kast boven de haard, deurtjes in een nis en een schilderijrail. De aannemer schatte dat dit werk één tot twee weken zou duren. Tijdens de uitvoering werden aanvullende werkzaamheden besproken en uitgevoerd.

De eerste factuur bedroeg € 16.063,66. Later volgde nog een factuur. Nadat de consumenten € 16.063,66 hadden betaald, vorderde de aannemer in de procedure nog € 6.099,33, inclusief rente en kosten.

Overeenkomst was bij de consument thuis gesloten

De definitieve overeenkomst was in de woning van de consumenten tot stand gekomen. Daardoor was sprake van een overeenkomst buiten de verkoopruimte. Voor dergelijke overeenkomsten gelden aanvullende informatieplichten.

Op grond van artikel 6:230m BW en artikel 6:230t BW moet een ondernemer onder meer duidelijk informeren over de totale prijs inclusief btw, de wijze van betaling en het recht van ontbinding. Deze informatie moet op leesbare en begrijpelijke wijze worden verstrekt en na het sluiten van de overeenkomst worden bevestigd.

De aannemer had volgens de kantonrechter niet alle essentiële informatie verstrekt. Hij had geen totale prijs inclusief btw genoemd, geen duidelijke informatie over de betaling gegeven en de consumenten niet geïnformeerd over hun ontbindingsrecht. Ook waren algemene voorwaarden pas op de factuur genoemd en niet vooraf verstrekt.

Prijsbeding voor aanvullend werk was oneerlijk

Voor de aanvankelijk opgedragen werkzaamheden konden de consumenten de kosten nog enigszins inschatten. Zij kenden het uurtarief en wisten dat het werk naar verwachting één tot twee weken zou duren.

Voor de materialen en de later toegevoegde werkzaamheden was echter geen enkele bruikbare kostenraming gegeven. Daardoor konden de consumenten niet vooraf beoordelen wat de opdracht uiteindelijk zou kosten. Zij konden evenmin controleren of de gefactureerde bedragen met de gemaakte afspraken overeenkwamen.

De kantonrechter beoordeelde het prijsbeding voor de materialen en de aanvullende werkzaamheden daarom als oneerlijk. Voor die onderdelen waren de consumenten niet aan het beding gebonden.

Korting wegens geschonden informatieplichten

De rechter berekende dat voor de oorspronkelijk opgedragen werkzaamheden maximaal € 9.028,17 in aanmerking kwam. Omdat de aannemer meer dan drie essentiële informatieplichten had geschonden, werd de betalingsverplichting volgens het toepasselijke sanctiemodel met 40% verminderd tot € 5.416,90.

De consumenten hadden al aanzienlijk meer betaald. De rechter hield vervolgens rekening met de waarde van de werkzaamheden waarvan zij wel voordeel hadden gehad, de gestelde gebreken en het beroep op ontbinding. Uiteindelijk moest de aannemer € 5.350 terugbetalen, vermeerderd met rente.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Werken op regiebasis betekent niet dat een aannemer zonder enige kostenraming onbeperkt uren en materialen kan factureren. Ook bij nacalculatie moet een consument vooraf voldoende inzicht krijgen in de prijs of in de wijze waarop die prijs wordt berekend.

Bij een opdracht die thuis bij de consument wordt gesloten, gelden bovendien specifieke informatieplichten. Een aannemer doet er verstandig aan de opdracht, het uurtarief inclusief btw, de verwachte uren, de materiaalkosten, de betalingsmomenten en het ontbindingsrecht schriftelijk vast te leggen.

Consumenten moeten aanvullende opdrachten eveneens schriftelijk bevestigen en daarbij om een prijsopgave vragen. Bij een onverwacht hoge factuur is het belangrijk de urenstaten, materiaalbonnen, e-mails, foto’s en eerder verstrekte ramingen te bewaren.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBAMS:2026:10585

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 30 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Woning verkopen om overwaarde te benutten: kredietconstructie vernietigd

Een woningeigenaar ontving € 70.000 nadat zij een overeenkomst had getekend waarin haar woning voor € 510.000 werd verkocht. Om de verkoop terug te draaien, zou zij binnen enkele maanden € 70.000 plus € 50.000 moeten betalen. De rechtbank beschouwde de constructie als een verboden omzeiling van de regels voor consumentenkrediet en aanvaardde de vernietiging van de overeenkomst.

Datum uitspraak: 14 oktober 2026
Publicatiedatum: 19 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Den Haag
Rechtsgebied: Consumentenrecht, overeenkomstenrecht en onroerend goed

Overwaarde woning benutten zonder te verhuizen

De woningeigenaar reageerde op een advertentie waarin werd aangeboden de overwaarde van een woning te benutten zonder dat de eigenaar hoefde te verhuizen. Zij had op korte termijn geld nodig en tekende thuis een overeenkomst die als koopovereenkomst was vormgegeven.

In de overeenkomst stond dat haar appartement voor € 510.000 werd verkocht. De onderneming betaalde een voorschot van € 70.000. De woning zou later via een zogenoemde ABC-transactie aan een derde kunnen worden geleverd. Wilde de eigenaar de overeenkomst vóór 31 januari 2026 beëindigen, dan moest zij niet alleen het voorschot terugbetalen, maar ook een ontbindingsvergoeding van € 50.000.

Daarnaast werd ten gunste van de onderneming een hypotheekrecht van € 270.000 gevestigd. Ook werden pandrechten gevestigd op zaken en vorderingen die met de woning verband hielden.

De economische werkelijkheid was een kortlopende lening

Volgens de rechtbank stond niet de verkoop van de woning, maar de behoefte aan een kortlopende financiering voorop. De eigenaar wilde haar woning niet werkelijk verkopen. Er was ook niet onderhandeld over gebruikelijke onderdelen van een woningverkoop, zoals de prijs en de datum van levering. De aandacht lag vooral op het voorschot en de mogelijkheid om de transactie tegen betaling van € 50.000 terug te draaien.

Een dergelijke vergoeding op een verstrekt bedrag van € 70.000 kwam neer op ruim 71%. De wettelijke regels voor consumentenkrediet moeten consumenten beschermen tegen ontoelaatbare kredietkosten. Het op deze manier omzeilen van die bescherming is op grond van artikel 7:73 lid 2 BW niet toegestaan.

De rechtbank kwalificeerde de constructie in deze omstandigheden als strijdig met dwingendrechtelijke regels voor consumentenkrediet. Daardoor was de overeenkomst vernietigbaar op grond van artikel 3:40 lid 2 BW. De buitengerechtelijke vernietigingsverklaring van de eigenaar had daarom effect.

Geen gedwongen verkoop of levering van de woning

Omdat de overeenkomst was vernietigd, wees de rechtbank alle vorderingen af die waren gericht op bezichtiging, verkoop en levering van de woning. De onderneming kon de eigenaar dus niet verplichten haar woning aan de onderneming of een derde over te dragen.

Ook verklaarde de rechtbank dat het hypotheekrecht en de pandrechten waardeloos waren geworden. Het conservatoire leveringsbeslag werd niet onmiddellijk opgeheven. Zo’n beslag vervalt in beginsel wanneer de afwijzing van de hoofdvordering definitief is geworden. Voor eerdere opheffing was in deze procedure geen voldoende zwaarwegend belang aangevoerd.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

Constructies waarbij een huiseigenaar snel een voorschot ontvangt en zijn woning formeel verkoopt, kunnen materieel een kredietovereenkomst zijn. De naam boven het contract is niet beslissend: de rechter kijkt ook naar het economische doel, de feitelijke afspraken en de positie van de consument.

Belangrijke waarschuwingssignalen zijn een hoge vergoeding voor terugbetaling, een hypotheekrecht dat veel hoger is dan het ontvangen bedrag, een onbepaalde leverdatum en het recht van de wederpartij om de woning zonder verdere inspraak door te verkopen.

Laat een dergelijke overeenkomst vóór ondertekening onafhankelijk beoordelen door een advocaat of notaris. De uitspraak betekent niet dat iedere overeenkomst waarbij een woning wordt verkocht en teruggekocht ongeldig is. De uitkomst hangt af van de werkelijke bedoeling, de kosten, de zekerheden en de overige omstandigheden.

ECLI-uitspraak: ECLI:NL:RBDHA:2026:30771

Bron: Rechtbank Den Haag, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 19 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Scootmobiel in vluchtroute verboden, maar gewone rolstoel mocht blijven

Een woningcorporatie mocht huurders verbieden een scootmobiel in de gemeenschappelijke vluchtroute te stallen. Een niet-elektrische rolstoel mocht in deze zaak wel blijven staan, omdat deze niet brandgevaarlijk was en voldoende vrije doorgang overbleef. De ernstige persoonlijke belangen van de bewoner maakten de dwingende brandveiligheidsregels niet buiten toepassing.

Datum uitspraak: 30 september 2026
Publicatiedatum: 16 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Gelderland, kantonrechter te Arnhem
Rechtsgebied: Huurrecht woonruimte en brandveiligheid

Scootmobiel en rolstoel voor de woningdeur

Een mindervalide huurster plaatste haar scootmobiel en gewone rolstoel in de gemeenschappelijke hal voor haar appartement. De woningcorporatie verzocht de huurders herhaaldelijk om de zaken te verwijderen. Zij beriep zich daarbij op het huurreglement, goed huurderschap en de aangescherpte brandveiligheidsregels die sinds 1 juli 2024 gelden.

De bewoners wilden de hulpmiddelen vanwege de lichamelijke beperkingen van de huurster dicht bij de woning houden. Volgens hen was de hal breed genoeg en hadden andere bewoners geen last van de stalling. Ook beriepen zij zich op eerder verleende toestemming.

Verschillende regels voor brandgevaar en doorgang

Artikel 6.15a van het Besluit bouwwerken leefomgeving verbiedt brandgevaarlijke objecten in een gemeenschappelijke verkeersruimte waardoor een vluchtroute voert. Scootmobielen worden in deze bepaling uitdrukkelijk als brandgevaarlijk object genoemd.

Artikel 6.23a Bbl gaat over objecten die het vluchten belemmeren. Voor dergelijke voorwerpen kan relevant zijn hoeveel vrije ruimte overblijft: in de beschreven situatie moest ten minste 0,85 meter beschikbaar blijven.

De gewone, niet-elektrische rolstoel was niet brandgevaarlijk. Volgens de kantonrechter bleef er bovendien voldoende ruimte over om te vluchten. De rolstoel mocht daarom in deze concrete situatie in de hal blijven staan.

Voor de scootmobiel gold een andere beoordeling. Omdat deze wettelijk als brandgevaarlijk object is aangemerkt, bood de ruime doorgang geen uitzondering. Het uitgangspunt was daarom dat de scootmobiel niet in de gemeenschappelijke vluchtroute mocht blijven staan.

Persoonlijke belangen en mogelijke maatwerkoplossingen

De kantonrechter erkende dat de huurster zwaarwegende medische en mobiliteitsbelangen had. Die belangen konden de woningcorporatie echter niet verplichten een situatie te laten voortbestaan die in strijd was met dwingende brandveiligheidsregels.

Een gelijkwaardige oplossing met aanvullende brandveiligheidsvoorzieningen kan soms mogelijk zijn. In deze zaak waren onder meer een brandveilige stalling en andere voorzieningen besproken, maar bleek geen uitvoerbare oplossing beschikbaar waarmee de scootmobiel in de hal kon blijven. De verhuurder had daarnaast toegezegd mee te werken aan voorzieningen om de berging beter bereikbaar te maken.

Eerder verleende toestemming stond niet aan handhaving in de weg. Een verhuurder mag toestemming in beginsel intrekken wanneer gewijzigde dwingende regelgeving anders tot een onrechtmatige of brandonveilige situatie leidt.

De rechter verbood de huurders de scootmobiel en andere brandgevaarlijke of belemmerende objecten in de gemeenschappelijke ruimten te plaatsen. Er werd geen dwangsom opgelegd, maar de woningcorporatie mocht de zaken na 105 dagen door een gespecialiseerd bedrijf laten afvoeren als niet aan het vonnis werd voldaan.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak maakt duidelijk dat een scootmobiel en een gewone rolstoel juridisch niet zonder meer hetzelfde worden behandeld. Bij een rolstoel kan de resterende doorgang doorslaggevend zijn. Een scootmobiel valt daarentegen onder de wettelijke categorie brandgevaarlijke objecten.

Bewoners en verhuurders doen er verstandig aan tijdig gezamenlijk te zoeken naar een veilige en toegankelijke oplossing. Daarbij kunnen ook de gemeente, een Wmo-consulent, een ergotherapeut en de brandweer of omgevingsdienst worden betrokken. Leg vast welke stallingsmogelijkheden, bouwkundige afmetingen en aanvullende brandveiligheidsvoorzieningen zijn onderzocht.

ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2026:7466

Bron: Rechtbank Gelderland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 16 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Badkamer geannuleerd: 30% annuleringskosten niet automatisch geldig

Een badkamerleverancier mocht een consument niet zonder nadere onderbouwing 30% annuleringskosten in rekening brengen. Het betreffende beding kon worden vernietigd omdat de algemene voorwaarden niet correct waren verstrekt. Bovendien had de leverancier niet concreet aangetoond dat 30% een redelijke vergoeding voor verlies of gederfde winst was.

Datum uitspraak: 7 oktober 2026
Publicatiedatum: 19 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Midden-Nederland, kantonrechter te Almere
Rechtsgebied: Consumentenrecht en overeenkomstenrecht

Annuleringskosten voor een badkamer na verkoop van de woning

Een consument bestelde voor € 27.248,50 een badkamer, inclusief plaatsing. Enkele maanden later liet hij weten dat hij de badkamer niet meer nodig had, omdat zijn woning sneller dan verwacht was verkocht. De leverancier bracht daarop € 8.174,55 in rekening: 30% van de overeengekomen prijs.

Partijen onderzochten nog of de bestelling kon worden omgezet in een badkamer voor de nieuwe woning van de consument. Daarover kwam echter geen nieuwe overeenkomst tot stand. Volgens de kantonrechter was de oorspronkelijke bestelling wel degelijk geannuleerd. Dat betekende echter nog niet dat de leverancier automatisch recht had op het gevorderde percentage.

Verwijzen naar algemene voorwaarden is niet voldoende

In de ondertekende offerte werd verwezen naar de voorwaarden van de Centrale Branchevereniging Wonen. Daardoor waren de voorwaarden in beginsel onderdeel van de overeenkomst. Een ondernemer moet een consument vóór of bij het sluiten van de overeenkomst echter ook een redelijke mogelijkheid bieden om daarvan kennis te nemen. Deze informatieplicht volgt onder meer uit artikel 6:233 BW en artikel 6:234 BW.

De leverancier stelde dat de voorwaarden standaard op de spreektafel lagen. Dat was volgens de kantonrechter onvoldoende, mede omdat de consument uitdrukkelijk betwistte dat de voorwaarden waren besproken of aan hem waren meegegeven. Het annuleringsbeding kon daarom worden vernietigd en bood geen grondslag voor de gevorderde vergoeding.

Ook een vast percentage moet worden onderbouwd

De kantonrechter beoordeelde bovendien wat de uitkomst zou zijn geweest als de voorwaarden wel correct waren verstrekt. Een beding waarbij een consument bij beëindiging een geldbedrag moet betalen, wordt op grond van artikel 6:237 onder i BW vermoed onredelijk bezwarend te zijn, behalve voor zover het bedrag een redelijke vergoeding vormt voor geleden verlies of gederfde winst.

De leverancier noemde algemene kostenposten, zoals verkoopwerkzaamheden, tekeningen, voorbereiding en winstderving. Er ontbrak echter een concrete berekening van de brutowinst, de al gemaakte kosten en eventuele inkoopverplichtingen. De rechter benadrukte dat 30% in sommige gevallen een redelijke vergoeding kan zijn, maar dat dit niet betekent dat het percentage in iedere zaak zonder bewijs kan worden toegepast.

De vorderingen tot betaling van annuleringskosten, rente en incassokosten werden afgewezen. Ook kon de leverancier geen nakoming van de oorspronkelijke overeenkomst meer verlangen, omdat deze door de annulering was geëindigd.

Waarom is deze uitspraak relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak laat het verschil zien tussen de toepasselijkheid en de afdwingbaarheid van algemene voorwaarden. Een verwijzing in een offerte kan voldoende zijn om voorwaarden onderdeel van de overeenkomst te maken, terwijl een afzonderlijk beding toch vernietigbaar is als de voorwaarden niet behoorlijk beschikbaar zijn gesteld.

Consumenten doen er verstandig aan te controleren wanneer en op welke wijze zij de voorwaarden hebben ontvangen. Ondernemers moeten kunnen aantonen dat de voorwaarden tijdig toegankelijk waren en dat een annuleringsvergoeding aansluit bij hun werkelijke verlies of gederfde winst. De uitspraak betekent dus niet dat elk annuleringspercentage van 30% ongeldig is; de omstandigheden en de onderbouwing blijven beslissend.

ECLI: ECLI:NL:RBMNE:2026:6782

Bron: Rechtbank Midden-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 19 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Woning verkopen als mede-eigenaar onbereikbaar is: vonnis vervangt handtekening

Een man ontdekte kort voor de levering van zijn verkochte woning dat zijn voormalige echtgenote nog als mede-eigenaar stond geregistreerd. Zij was sinds 2011 onbereikbaar. De voorzieningenrechter bepaalde dat het vonnis haar ontbrekende toestemming en handtekening voor de notariële levering verving.

Datum: 16 september 2026, gepubliceerd op 5 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Noord-Holland, locatie Haarlem
Rechtsgebied: Onroerend goed, eigendom en verdeling

Korte samenvatting: Een man ontdekte kort voor de levering van zijn verkochte woning dat zijn voormalige echtgenote nog als mede-eigenaar stond geregistreerd. Zij was sinds 2011 onbereikbaar. De voorzieningenrechter bepaalde dat het vonnis haar ontbrekende toestemming en handtekening voor de notariële levering verving.

Een woning verkopen zonder handtekening van een mede-eigenaar is normaal gesproken niet mogelijk. In een kort geding bij de Rechtbank Noord-Holland bood een vervangend vonnis uitkomst toen de levering van een verkochte woning op korte termijn moest plaatsvinden.

Ex-echtgenote stond nog als eigenaar geregistreerd

De man had de woning verkocht, maar ontdekte dat zijn voormalige echtgenote nog steeds als mede-eigenaar stond geregistreerd. Zij was in 2011 naar Cuba vertrokken. Sindsdien was er geen contact meer geweest en haar actuele woon- of verblijfplaats was onbekend.

Omdat voor de notariële eigendomsoverdracht de medewerking van alle eigenaren nodig is, vroeg de man de voorzieningenrechter om een oplossing. De voormalige echtgenote verscheen niet in de procedure. De rechter oordeelde dat de vordering niet onrechtmatig of ongegrond was.

Vonnis vervangt toestemming en handtekening

De voorzieningenrechter bepaalde dat het vonnis in de plaats trad van de toestemming en handtekening van de vrouw voor de notariële levering. De wettelijke termijn die geldt voordat een dergelijk vonnis kan worden ingeschreven, werd op grond van artikel 3:301 lid 1 BW verkort tot één dag na betekening. Daardoor hoefde de reeds geplande overdracht niet langdurig te worden uitgesteld.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak onderstreept dat de juridische eigendomssituatie vóór verkoop bij het Kadaster moet worden gecontroleerd. Een echtscheiding, vertrek uit de woning of mondelinge afspraak verandert de eigendomsregistratie niet automatisch.

Wanneer een mede-eigenaar niet wil meewerken of onvindbaar is, kan onder omstandigheden aan de rechter worden gevraagd om vervangende medewerking te verlenen. Daarvoor is een gerechtelijke procedure nodig. Spoed, een concrete koopovereenkomst en een naderende leveringsdatum kunnen aanleiding geven voor een kort geding. De precieze oplossing blijft afhankelijk van de eigendomsverhouding, eerdere afspraken en de wijze waarop de afwezige mede-eigenaar wordt opgeroepen.

Uitspraak: ECLI:NL:RBNHO:2026:12397.

Bron: Rechtbank Noord-Holland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 5 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Onduidelijke advocaatkosten: rechtbank vernietigt oneerlijk kostenbeding

Een advocatenkantoor vermeldde wel een uurtarief, maar gaf de consument geen bruikbare raming van de te verwachten werkzaamheden en totale kosten. De rechtbank vernietigde het kostenbeding en verminderde de betalingsverplichting met 40%. Uiteindelijk moest het kantoor € 5.456,84 aan de cliënt terugbetalen.

Datum: 30 september 2026, gepubliceerd op 5 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Amsterdam
Rechtsgebied: Consumentenrecht en overeenkomstenrecht

Een oneerlijk kostenbeding voor advocaatkosten kan verstrekkende gevolgen hebben. Dat blijkt uit een uitspraak van de Rechtbank Amsterdam over de kosten van juridische bijstand aan een consument in verschillende procedures rond een echtscheiding.

Wel een uurtarief, maar geen kostenraming

In de opdrachtbevestiging stond een uurtarief van € 210 exclusief btw en kantoorkosten. Ook was bepaald dat andere medewerkers tegen uiteenlopende tarieven konden worden ingeschakeld en dat de tarieven periodiek konden worden aangepast. Het advocatenkantoor gaf bij het begin van de opdracht echter geen raming van het verwachte aantal uren, de te verrichten werkzaamheden of de totale kosten.

Volgens de rechtbank konden de maandelijkse facturen dit gebrek niet herstellen. Facturen worden immers pas verstuurd nadat de werkzaamheden zijn verricht. Bovendien liepen de maandbedragen in deze zaak sterk uiteen, van ongeveer € 131 tot ruim € 11.600. De cliënt kon daardoor onvoldoende voorspellen welke kosten nog zouden volgen en niet tijdig beslissen of zij bepaalde werkzaamheden wilde beperken.

Waarom was het kostenbeding oneerlijk?

De overeenkomst tussen het kantoor en de particuliere cliënt was een consumentenovereenkomst. De rechtbank moest daarom toetsen of het kostenbeding duidelijk, begrijpelijk en eerlijk was. Daarbij sloot de rechtbank aan bij het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 januari 2023 over advocatenhonoraria op uurbasis.

Een uurtarief is niet automatisch verboden. Een consument moet vóór het sluiten van de overeenkomst echter wel informatie krijgen waarmee de financiële gevolgen bij benadering kunnen worden ingeschat. Dat kan bijvoorbeeld met een raming of bandbreedte van het aantal uren, een begroting per procesfase of duidelijke periodieke waarschuwingen wanneer de kosten hoger dreigen te worden.

In deze zaak ontbrak dergelijke informatie. Het kantoor wist bovendien dat de financiële positie van de cliënt verslechterde en dat zij geld moest lenen om de declaraties te betalen. De rechtbank oordeelde daarom dat het beding niet alleen onvoldoende transparant, maar ook oneerlijk was.

Vernietiging van de opdracht en vermindering met 40%

Het kostenbeding vormde een essentieel onderdeel van de opdracht. Door vernietiging van dat beding kon volgens de rechtbank ook de rest van de overeenkomst niet in stand blijven. Dat betekende echter niet dat alle juridische werkzaamheden gratis waren. Omdat de reeds geleverde diensten niet konden worden teruggedraaid, kon het kantoor op grond van onverschuldigde betaling vergoeding van de waarde daarvan vragen.

Die vergoeding moest wel een doeltreffende en afschrikkende reactie op het oneerlijke beding bevatten. De rechtbank verminderde de betalingsverplichting daarom met 40%. Daarnaast bleken verschillende declaratieregels onvoldoende gespecificeerd. Over alle werkzaamheden en voorschotten was € 68.335,13 gefactureerd. Na de vermindering en correcties had de cliënt € 5.456,84 te veel betaald. Het kantoor moest dit bedrag terugbetalen; zijn vordering tot betaling van de openstaande facturen werd afgewezen.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak laat zien dat een duidelijke vermelding van het uurtarief niet altijd voldoende is. Voor cliënten is het verstandig om vooraf schriftelijk te vragen naar:

  • een begroting of realistische bandbreedte van de totale kosten;
  • de werkzaamheden en medewerkers die worden ingezet;
  • het moment waarop een nieuwe kostenraming wordt gegeven;
  • de voorwaarden voor verhoging van het uurtarief;
  • de gevolgen van het beëindigen van de opdracht.

Een onverwacht hoge factuur is niet zonder meer ongeldig. De opdrachtbevestiging, tussentijdse informatie, factuurspecificaties en concrete omstandigheden bepalen of met succes een beroep kan worden gedaan op consumentenbescherming. De uitspraak is bovendien afkomstig van een rechtbank in eerste aanleg en vormt geen algemeen verbod op declareren per uur.

Uitspraak: ECLI:NL:RBAMS:2026:9276.

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 5 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Waarborgsom bedrijfsruimte: verhuurder moet extra huur en herstelkosten bewijzen

Een verhuurder hield een deel van de waarborgsom voor een praktijkruimte in vanwege een extra maand huur en vermeende herstelkosten. De verhuurder kon niet bewijzen dat de late sleuteloverdracht aan de huurder lag of dat daadwerkelijk herstelkosten waren gemaakt. De huurder kreeg het resterende bedrag van € 873,06 met rente terug.

Datum: 30 september 2026, gepubliceerd op 12 oktober 2026
Gerecht: Rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht
Rechtsgebied: Huurrecht bedrijfsruimte en bewijsrecht

Een huurder wilde haar waarborgsom voor bedrijfsruimte terugkrijgen. De verhuurder stelde dat zij nog recht had op een extra maand huur en vergoeding van herstelkosten, maar kon die tegenvorderingen onvoldoende onderbouwen.

Verrekening met extra huur en herstelkosten

De huurder had een praktijkruimte gehuurd en daarvoor een waarborgsom van € 1.647,11 betaald. Na beëindiging van de huur betaalde de verhuurder slechts een deel terug. De huurder vorderde het resterende bedrag van € 873,06.

Volgens de verhuurder was de ruimte te laat opgeleverd en was daarom nog € 600,81 huur over oktober verschuldigd. Daarnaast zou € 272,25 zijn uitgegeven aan het verwijderen van bedrijfsbelettering en het herstellen van de ramen. Deze bedragen waren met de waarborgsom verrekend.

Verhuurder kon tegenvorderingen niet bewijzen

De kantonrechter stelde voorop dat een waarborgsom na het einde van de huur in beginsel moet worden terugbetaald. Verrekening is mogelijk als de verhuurder een opeisbare tegenvordering heeft, maar het bestaan daarvan moet wel voldoende worden onderbouwd.

Uit de correspondentie bleek dat de beheerder aanvankelijk zelf een voorinspectie zou plannen. De verhuurder kon niet aantonen dat herhaaldelijk concrete afspraken voor een eerdere sleuteloverdracht waren aangeboden. Daarom kwam het feit dat de overdracht pas op 17 oktober plaatsvond voor rekening van de verhuurder.

Ook de herstelkosten werden niet bewezen. Er was geen factuur van het externe bedrijf en evenmin een betaalbewijs of andere controleerbare onderbouwing. Het aanbod om daar later nog bewijs voor te leveren kwam volgens de rechter te laat, omdat de verhuurder haar verweer al eerder met stukken had moeten onderbouwen.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak toont het belang aan van een zorgvuldig dossier bij het einde van een zakelijke huur. Zowel huurder als verhuurder doet er verstandig aan om:

  • tijdig en schriftelijk een voor- en eindinspectie af te spreken;
  • de datum van de sleuteloverdracht vast te leggen;
  • een gezamenlijk opleveringsrapport en foto’s te maken;
  • de huurder zo nodig gelegenheid tot herstel te geven;
  • facturen en betaalbewijzen van herstelwerkzaamheden te bewaren.

Een verhuurder kan niet uitsluitend op basis van een eigen kostenopgave geld op de waarborgsom inhouden. Tegelijkertijd blijft verrekening mogelijk wanneer extra huur, schade of herstelkosten deugdelijk kunnen worden bewezen. Deze zaak betrof een praktijkruimte; voor woonruimte kunnen aanvullende wettelijke regels gelden.

De kantonrechter veroordeelde de verhuurder tot betaling van € 873,06, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 12 december 2025. Ook moest de verhuurder € 722,54 aan proceskosten betalen.

Uitspraak: ECLI:NL:RBMNE:2026:6795.

Bron: Rechtbank Midden-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 12 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Achteraf betalen: koopprijs verlaagd door ontbrekende consumentenbescherming

Een consument kocht in 2021 kleding via een webwinkel en koos voor achteraf betalen via Klarna. De schuldeiser kon niet aantonen dat de toen geldende regels voor consumentenkrediet en online koop waren nageleefd. De kredietovereenkomst werd vernietigd en de consument hoefde slechts 80 procent van de koopprijs te betalen.

Uitspraak: 16 september 2026, Rechtbank Midden-Nederland
Gepubliceerd: 28 september 2026
Rechtsgebied: Consumentenrecht, consumentenkrediet en online koop

Een consument kocht in 2021 kleding via een webwinkel en koos voor achteraf betalen via Klarna. De schuldeiser kon niet aantonen dat de toen geldende regels voor consumentenkrediet en online koop waren nageleefd. De kredietovereenkomst werd vernietigd en de consument hoefde slechts 80 procent van de koopprijs te betalen.

Incasso van een oude webwinkelaankoop

De consument had voor € 163,33 aan kleding gekocht en daarbij gekozen voor uitgestelde betaling via Klarna. Nadat de factuur onbetaald bleef, werd de vordering overgedragen aan een incassobedrijf. Dat bedrijf vorderde betaling van de koopprijs, rente en buitengerechtelijke incassokosten.

De consument verscheen niet in de procedure. Toch moest de kantonrechter uit eigen beweging onderzoeken of de dwingende regels van consumentenbescherming waren nageleefd.

Achteraf betalen kan consumentenkrediet zijn

Uitstel van betaling is een vorm van krediet. Voor een kosteloos of zeer kortlopend krediet kan een uitzondering gelden, maar daarvoor moet voldoende informatie over het verdienmodel van de kredietaanbieder worden verstrekt. Daarbij kan van belang zijn of de aanbieder inkomsten haalt uit rente en kosten bij betalingsachterstand.

De schuldeiser overlegde informatie over de werkwijze van Klarna vanaf 2023 en vooral vanaf 2025. De aankoop was echter in juli 2021 gedaan. Uit de overgelegde stukken kon niet worden afgeleid dat in 2021 aan de voorwaarden voor de uitzondering was voldaan.

Daarom behandelde de kantonrechter de betalingsregeling als een consumentenkredietovereenkomst waarop de beschermende bepalingen van titel 2A van Boek 7 BW van toepassing waren. Ook moest vóór de kredietverlening de kredietwaardigheid worden beoordeeld. Die verplichting staat onder meer in artikel 4:34 Wft.

Omdat niet kon worden vastgesteld dat de vereiste informatie was verstrekt en een kredietwaardigheidstoets was uitgevoerd, vernietigde de kantonrechter de kredietovereenkomst. De consument hoefde daardoor geen rente en incassokosten te betalen.

Ook webwinkel voldeed niet aantoonbaar aan informatieplicht

Daarnaast moest worden onderzocht of de webwinkel de consument correct had geïnformeerd over onder meer het herroepingsrecht. De bestelbevestiging bevatte niet alle noodzakelijke informatie. Een hyperlink naar een afzonderlijke factuur was onvoldoende, omdat informatie achter een hyperlink later kan worden gewijzigd.

Vanwege de niet aantoonbaar nageleefde informatieverplichtingen werd de koopprijs met twintig procent verminderd. De consument moest € 130,66 betalen. Hij werd wel veroordeeld in de proceskosten, omdat een deel van de oorspronkelijke vordering terecht was ingesteld.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak betekent niet dat iedere schuld uit achteraf betalen vervalt. De uitkomst hangt af van de datum en inhoud van de overeenkomst en van het bewijs dat de kredietaanbieder en webwinkel over de verstrekte informatie en kredietwaardigheidstoets kunnen overleggen.

Bij een incassovordering uit een online aankoop moet daarom niet alleen worden gecontroleerd of de producten zijn geleverd. Ook de totstandkoming van de kredietovereenkomst, de informatie over bedenktijd en retournering, de bevestiging op een duurzame gegevensdrager en de grondslag voor rente en incassokosten kunnen van belang zijn.

Bron: Rechtbank Midden-Nederland, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 28 september 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Lees de volledige uitspraak: ECLI:NL:RBMNE:2026:6471.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Vattenfall mag terugleverkosten niet eenzijdig invoeren

Vattenfall mocht bij een klant met zestien zonnepanelen niet eenzijdig terugleverkosten invoeren. In de afzonderlijke terugleverovereenkomst stond alleen dat de klant een vergoeding zou ontvangen en waren geen algemene voorwaarden van toepassing verklaard. De uitspraak betekent niet dat terugleverkosten in iedere overeenkomst verboden zijn.

Uitspraak: 25 september 2026, Rechtbank Amsterdam
Gepubliceerd: 2 oktober 2026
Rechtsgebied: Consumentenrecht, energierecht en overeenkomstenrecht

Vattenfall mocht bij een klant met zestien zonnepanelen niet eenzijdig terugleverkosten invoeren. In de afzonderlijke terugleverovereenkomst stond alleen dat de klant een vergoeding zou ontvangen en waren geen algemene voorwaarden van toepassing verklaard. De uitspraak betekent niet dat terugleverkosten in iedere overeenkomst verboden zijn.

Afzonderlijke overeenkomst voor teruglevering

De consument had al sinds 2002 een overeenkomst voor de levering van gas en elektriciteit. Nadat hij zonnepanelen had laten plaatsen, kwam in 2020 daarnaast een afzonderlijke terugleverovereenkomst tot stand. Daarin stond dat hij voor teruggeleverde elektriciteit jaarlijks een vergoeding zou ontvangen.

Vanaf 1 juli 2024 bracht Vattenfall bij klanten met zonnepanelen vaste terugleverkosten in rekening. De energieleverancier beriep zich onder meer op haar algemene voorwaarden en op de kosten die de teruglevering van zonnestroom voor haar meebracht.

Geen contractuele basis voor nieuwe kosten

De kantonrechter stelde vast dat de terugleverovereenkomst losstond van de oorspronkelijke leveringsovereenkomst. De algemene voorwaarden bij de leveringsovereenkomst waren daarom niet automatisch van toepassing op de teruglevering.

In de terugleverovereenkomst werd uitsluitend gesproken over een vergoeding voor de geleverde elektriciteit. Vattenfall had de consument bij het sluiten van die overeenkomst niet duidelijk gemaakt dat later ook terugleverkosten konden worden ingevoerd. Als professionele partij had Vattenfall die mogelijkheid uitdrukkelijk in de overeenkomst of in toepasselijke algemene voorwaarden moeten opnemen.

Volgens de kantonrechter mocht de consument rekening houden met een verandering van de hoogte van zijn vergoeding. Hij hoefde echter niet te verwachten dat de contractuele structuur zo zou veranderen dat hij per saldo voor het terugleveren van energie moest betalen.

Beroep op onvoorziene omstandigheden slaagt niet

Vattenfall voerde ook aan dat de sterke groei van het aantal zonnepanelen en de bijbehorende kosten onvoorziene omstandigheden vormden. De kantonrechter vond dat onvoldoende. Niet was concreet aangetoond dat het achterwege laten van terugleverkosten bij deze klant een ernstige verstoring van de contractuele verhouding veroorzaakte.

Een rechter kan een overeenkomst wegens onvoorziene omstandigheden wijzigen op grond van artikel 6:258 BW, maar deze mogelijkheid wordt terughoudend toegepast.

De kantonrechter verbood Vattenfall daarom om bij deze consument eenzijdig terugleverkosten in te voeren. Over de vraag of het algemene voorwaardenbeding waarmee Vattenfall voorwaarden kan wijzigen oneerlijk is, werd nog niet definitief beslist. De procedure werd op dat onderdeel voortgezet.

Waarom is dit relevant voor bezoekers van advocaten.nl?

De uitspraak is geen algemeen verbod op terugleverkosten. Beslissend is wat in de individuele terugleverovereenkomst staat, welke algemene voorwaarden geldig van toepassing zijn en welke informatie de consument bij het sluiten van de overeenkomst heeft ontvangen.

Consumenten die terugleverkosten betwisten, doen er daarom goed aan de oorspronkelijke overeenkomst, bevestigingsbrieven, algemene voorwaarden, latere addenda en jaarafrekeningen te bewaren. Alleen uit het feit dat een energieleverancier kosten redelijk vindt of aan alle klanten met zonnepanelen berekent, volgt nog niet dat daarvoor in iedere individuele overeenkomst een geldige grondslag bestaat.

Bron: Rechtbank Amsterdam, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 2 oktober 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Lees de volledige uitspraak: ECLI:NL:RBAMS:2026:9661.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.

Gebrekkige verbouwing: aannemer én bouwbegeleider aansprakelijk

Uitspraak: 2 september 2026, Rechtbank Den Haag
Gepubliceerd: 14 september 2026
Rechtsgebied: Aanneming van werk, consumentenrecht en schadevergoeding

Een verbouwing van een woning liep volledig uit de hand. De aannemer leverde omvangrijk gebrekkig werk en legde de werkzaamheden stil, terwijl de ingeschakelde bouwbegeleider maandenlang onvoldoende ingreep. De rechtbank houdt niet alleen de aannemer, maar voor een deel van de schade ook de bouwbegeleider aansprakelijk.

Waarom is deze uitspraak relevant?

Een bouwbegeleider wordt vaak juist ingeschakeld om de particuliere opdrachtgever te beschermen tegen fouten van de aannemer. Deze uitspraak maakt duidelijk dat een bouwbegeleider niet kan volstaan met incidentele aanwezigheid op de bouwplaats. Als de opdracht toezicht op kwaliteit, planning en kosten omvat, moeten zichtbare gebreken tijdig worden gesignaleerd en aan de opdrachtgever worden gemeld.

De aannemer had een te lage prijs berekend

De aannemer had de verbouwing aangenomen voor € 330.000. Tijdens het werk stelde hij dat hij bij de berekening van zijn prijs van een te klein vloeroppervlak was uitgegaan. Hij wilde alleen verder werken als de opdrachtgever € 150.000 extra betaalde.

De rechtbank wijst dit standpunt af. Een professionele aannemer moet vóór het bepalen van zijn prijs voldoende onderzoek doen naar de omvang van het werk. Een eigen meet- of rekenfout kwam in dit geval voor rekening van de aannemer. De opdrachtgever mocht de betaling van de laatste termijnen opschorten en de overeenkomst uiteindelijk ontbinden.

Gebrekkig toezicht door de bouwbegeleider

Volgens de gerechtelijk deskundige waren al bij het aanleggen van de fundering ernstige en duidelijk waarneembare fouten gemaakt. De bouwbegeleider had die gebreken moeten herkennen, de aannemer daarop moeten aanspreken en de opdrachtgever onmiddellijk moeten waarschuwen.

Doordat maandenlang op gebrekkige wijze werd doorgebouwd, liepen de herstelkosten verder op. De rechtbank begroot deze herstelkosten op € 147.004. De aannemer en de bouwbegeleider zijn voor dit bedrag hoofdelijk aansprakelijk. De opdrachtgever kan het bedrag dus in beginsel bij ieder van hen innen, waarna zij de onderlinge draagplicht moeten afwikkelen. Volgens de rechtbank moeten zij deze schade in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft dragen.

De aannemer werd daarnaast afzonderlijk veroordeeld tot betaling van € 323.518 wegens ongedaanmaking en overige schade. De bouwbegeleider moest ook het voor zijn toezicht betaalde honorarium van € 8.666,64 terugbetalen.

Beperking tot € 75.000 vernietigd

De bouwbegeleider beriep zich op de DNR 2011, waarin zijn aansprakelijkheid tegenover een consument was beperkt tot € 75.000. De opdrachtgever vernietigde deze aansprakelijkheidsbeperking.

Een aansprakelijkheidsbeperking in een consumentenovereenkomst wordt op grond van de artikelen 6:233 en 6:237 onder f BW vermoed onredelijk bezwarend te zijn. De bouwbegeleider moest daarom aantonen dat de beperking in deze concrete situatie gerechtvaardigd was.

Dat lukte niet. De bouwbegeleider was voor een hoger bedrag verzekerd en kon regres nemen op de mede-aansprakelijke aannemer. De rechtbank vernietigde daarom de beperking, zodat de bouwbegeleider zich niet achter het maximumbedrag van € 75.000 kon verschuilen.

Praktische aandachtspunten bij een verbouwing

  • Leg de werkzaamheden, aanneemsom, tekeningen en technische eisen nauwkeurig vast.
  • Koppel betalingstermijnen aan controleerbare onderdelen van het werk.
  • Leg schriftelijk vast welke toezichtstaken de architect of bouwbegeleider heeft.
  • Meld gebreken onmiddellijk en geef zo nodig een redelijke hersteltermijn.
  • Laat bij ernstige gebreken tijdig een onafhankelijke deskundige onderzoek doen.
  • Controleer aansprakelijkheidsbeperkingen in algemene voorwaarden; bij consumenten zijn deze niet altijd geldig.

ECLI: ECLI:NL:RBDHA:2026:25322

Bron: Rechtbank Den Haag, gepubliceerd op Rechtspraak.nl op 14 september 2026.
Lees het volledige oorspronkelijke bericht op Rechtspraak.nl.
Deze samenvatting en toelichting zijn opgesteld door advocaten.nl. De Rechtspraak is daarbij niet betrokken.

Voor meer gedetailleerde informatie en professionele hulp door advocaten kunt u een vraag stellen via www.advocaten.nl of bellen met 0900-advocaten.